Original post can be found here
But do we tend to associate certain sounds with certain rooms? Do the spaces speak?

It is a common knowledge that we experience places not only by seeing but also by listening. In Spaces Speak, Are You Listening?, Barry Blesser and Linda- Ruth Salter take advance of his long career in audio engineering and her experience regarding space, and they examine auditory spatial awareness. They introduce the notion of aural architecture, integrating contributions from a wide range of disciplines such as architecture, music, acoustics, psychology, art and many others. According to them, when we think of architecture, we tend to visualize the properties of space that can be seen, especially boundaries like walls and surfaces. In contrast, aural architecture has aural boundaries. Moreover, the aural and acoustic attributes of a space have an influence on the moods and feeling of those who inhabit it. Searching for a certain high-impact space is easier than trying to construct it, since it is impossible to auralize a space that has never been experienced. So, it is obvious that we tend to listen to the unique voice of certain spaces but without realizing it most of the times.
But what happens when we leave our home? How we tend to aurally experience the city? The French philosopher and phenomenologist Jean- Francois Augoyard at the Centre de researche sur l’espace sonore et l’ environment urbain (CRESSON) at the National School of Architecture of Grenoble and lead soundscape researcher, makes an innovative approach. In his book, Sonic experience, a guide on everyday sounds, he introduces the notion of sonic effect, and he provides a sourcebook full of auditory examples with a distinctive architectural and urban context. Nevertheless, he clearly uses the notion of R. Murray’s soundscape and Pierre Schaeffer’s sound object. Augoyard believes that never before has the everyday contemporary soundtrack of urban space been so cacophonous, and he hopes to enrich our understanding of what it is to listen and the role sound plays to our environment.
Following the same path with CRESSON Bjorn Hellstrom, the writer of Noise Design: Architectural Modelling and the Aesthetics of Urban Acoustic Space, takes a structural approach to urban acoustic space. While most regulations adopt a defensive attitude towards noise, as unwanted sound, Hellstrom believes that urban noise, transient and immaterial as it is, makes public and private space less predictable and less monotonous, having a direct connection to transparent and fluid space, which is a central principle of contemporary architectural composition.
But is this transformation of the contemporary urban soundscape in the Western World, the result of major cultural and technological changes that took place in the beginning of 20^th century? Emily Thomson, in her book The Soundscape of Modernity: Architectural Acoustics and the Culture of Listening in America, 1900-1933, agrees that the dramatic transformations in what people heard and how they listened, were the result of the prevalence of a new aural culture. The new sound of the modern technology changed radically the experience of sonic space. This is a fact that you can visually notice for example when you experience the architecture of Boston’s Symphony Hall, which was built in 1900s and the architecture of Radio City Music Hall, which was built in the 1930’s. The architectural composition of these two stages is mainly the result of acoustics but its function changes entirely in these two cases.
The result of this journey is that; the connection between soundscapes and architecture is not a new but an ancient one. While the soundscape of the world changes, as R. Murray Schafer has stated in his book that introduced the notion of soundscape, modern man should learn to inhabit a world with an acoustic environment radically different from any other era. I believe that contemporary architects should stop designing for people without senses and focus on real space rather than space constructed by bits!


References:
Blesser, Barry and Linda-Ruth Salter. Spaces Speak, Are You Listening?: Experiencing aural architecture. Cambridge: The MIT Press, 2007. Print.
Auguyard, Jean-Francois and Henry Torgue. Sonic experience, a guide on everyday sounds. Quebec: McGill- Queen’s University Press, 2005. Print.
Hellstrom, Bjorn. Noise Design: Architectural Modelling and the Aesthetics of Urban Acoustic Space. (Doctoral Dissertation, School of Architecture, Royal Institute of Technology, KTH) Gotenborg: Reproman AB, 2003. Print.
Thomson, Emily. The Soundscape of Modernity: Architectural Acoustics and the Culture of Listening in America, 1900-1933. Cambridge: The MIT Press, 2004. Print.
Schafer, R. Murray. The Soundscape: Our Sonic Environment and the Tuning of the World. Vermont: Destiny Books, 1977,1994. Print

Picture sources:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Enraged_Musician
Second photograph is courtesy of Alex Stogiannis; Stockholm’s central station January 2013.
http://bicycleresearchproject.blogspot.gr/2013/01/18-emily-thompsons-soundscape-of.html

 The original article is posted here.

Taking a cue from fellow blogger Joseph Young and his blog posts about the 100th anniversary of Noises Manifesto, the words of Luigi Russolo about the great modern city came to my mind. According to Russolo, the city was characterized mainly by the sounds of the machine, as he was always in search of the music in technology as a true futurist that he was. 

  

My curiosity about connections between sound and architecture made me take a different path, so I researched musicians who have taken an interest in the city and architecture as a source of inspiration. Iannis Xenakis was a genius who used his personal memories of crowd, demonstrations and battles that took place in the city of Athens, during the German occupation in the Second World War, as a row music material, a true war soundscape. Using his own words “The whole world has observed the sonic phenomena regarding a large politicized crowd of hundreds of thousands of people. The human river recites a slogan with dissent rate. Afterwards another slogan is heard from the head of the demonstration and is transmitted until the end, by replacing the first one. So, a wave of transition starts from the head until the end of the demonstration. The clamor fills the city, the inhibitory power of the voice and the rhythm is the highest that could ever be. It is about an event particularly bright and beautiful regarding its own ferociousness. Thereafter, there is the conflict between the protestors and the enemy. The perfect rhythm of the last slogan decays in a vast crowd of chaotic screams that are transmitted until the end of the demonstration. Let’s imagine additional to that the bursts of the machineguns and the whistle of the bullets that add their intonation in this complete disarray. Then, very quickly, the crowd is dissolved, the sonic and the visual hell is succeeded by an explosive calmness, full of despair, death and dust.”  (Iannis Xenakis, 21).

 Iannis Xenakis' studies and his profession as an architect and engineer (these two were considered to be almost the same by Greek Universities in previous decades), as Makis Solomos marked in his book about Xenakis, affected deeply his music in terms of practical mathematics and a holistic spatial notion of sound. 

But can the opposite also be true? Can we find examples of architectural structures that are affected mainly by sound? As an architect and a theorist Juhani Pallasmaa stated in his book The Architecture of image: Existential Space in Cinema, since the 1970s architects have fervently sought connections with other art forms—such as seeking inspiration in painting, sculpture, literature and music. Architects’ interest in infusing their work with echoes of other art forms indicates that the architecture has become uncertain of its essence and future course. 

 Searching deeper in older historical periods, such as 1950s, I came across Steen E. Rasmussen’s classic architectural theory book Experiencing Architecture. Steen E. Rasmussen, a Danish architect and urban planner, acknowledged that “It is possible to speak of hearing architecture.” He believed that sound is a major factor of architecture—even if many of us could say that a building does not produce sound, and therefore cannot be heard. But isn't this also true about light? A building does not radiate light, yet it can be seen. Rasmussen concludes, “Though you cannot hear whether or not it is good architecture, neither is it certain you can see whether it is good or not, you can both see and hear if a building has character.” (Steen E. Rasmussen, 224).

And as I continued my journey exploring contemporary architecture, I came across the work of Peter Zumthor, a Swiss architect and winner of the 2009 Pritzker Prize, whose work I have always admired. As he claimed in his book Atmospheres, “The Sound of a Space” is one of the nine aspects that concerned him in order to generate a certain atmosphere in his buildings. He believes that interiors are like large instruments that collect sound, amplifying and transmitting it somewhere. According to Zumthor, that particular sound of his spaces has to do with the shape peculiar to each room, with the surfaces of the materials they contain and the materials that have been applied. 

But do we tend to associate certain sounds with certain rooms? Do the spaces speak? To be continued...

References:

Σολωμός, Μάκης. Iannis Xenakis: the Universe of an Idiosyncratic Creator. Αθήνα: εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2008. Print.

Pallasmaa, Juhani. The Architecture of Image: Existential Space in Cinema. Helsinki: Rakennustieto Publishing, 2007. Print.

Rasmussen, Steen E. Experiencing Architecture. Cambridge: The MIT Press, 1959, 1964. Print.

Zumthor, Peter. Atmospheres: Architectural Environments Surrounding Objects. Basel: Birkhauser, 2006, 2010. Print.

Picture sources:

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Kunsthofpassage_Dresden.jpg

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Expo58_building_Philips.jpg

http://littlespeakeasy.com/?p=318

What do you hear when you listen to the Earth?

The World Listening Project invites you to participate in "Listen to the Earth," a global event that happens during Earth Week. Listen to the Earth activities include listening to one's soundscape, field recordings, soundwalks, performances, other practices that pertain to acoustic ecology, and more.
 

http://act.earthday.org/event/listen-earth-2012


http://www.worldlisteningproject.org/
 

My answer :

“24 hours, 5 gardens and 1 digital recorder”

a series of field recordings in the seaside "Nea Paralia" of Thessaloniki.

Listen to the track 

As an inhabitant of a Greek city, I find it very hard to come across nature in my everyday life. Unlike other European cities with numerous vast parks like Munich, Stockholm, e.t.c. Thessaloniki lacks one, so the seaside is the only opportunity to Listen To The Earth!

On the seaside of Thessaloniki a new architectural project of urban regeneration is taking place. The architects of the project, Prodromodos Nikiforidis and Bernard Cuomo, succeeded in making a high quality urban space, even if parts of their design were not accomplished. The seaside of the city is a very strong limit between the city and the sea, man and nature. The design proposal uses as a first guideline the previous statement and as a second, the idea of appropriation; People feel free to use the urban space and express themselves as they pleased.

At the present time, April 2012, the design is separated in five gardens (the other ones are under construction). These gardens have strong natural elements, which I would like to highlight using my field recordings as an approach to the main question, What do you hear when you listen to the Earth?

The field recordings held during the night of 20-21^th of April and during the midday of 21^th of April. After selecting the ones I found more interesting, I reorganized their sequence in order to match the architectural pattern of the gardens. First you will listen to “the garden of music” during the nighttime and afterward during the daytime. The second one is “the garden of water” which has by far the most natural elements combined (also nighttime and midday), third is “the garden of memory”, forth “the garden of roses” and last “the garden of sound”. During the final minute you can listen to the seaside being resonated by the strong wind.

As a result I would like to stress how powerful listening is and how intensely you can experience the architectural environment through that sense. Moreover, considering the different natural elements, space qualities change drastically between day and night (birds during the daytime, frogs during nighttime, windy days, e.t.c.). These changes occur in such ways that traditional means of architectural design cannot predict. 
 

03 September · 20:30 - 23:30


Πεδίο Δράσης Κόδρα 2011 /// Action Field Kodra 2011
Πρώην 'Στρατόπεδο Μακεδονομάχου Κόδρα', Καλαμαριά /// Τhe former 'Makedonomahou Kodra' barracks, Κalamaria
Thessaloníki, Greece






Η Ηχόπολις ΙΙ: Θεσσαλονίκη @ Πεδίο Δράσης Κόδρα 2011 αποτελεί συνέχεια της έκθεσης Ηχόπολις που έλαβε χώρα στο Πεδίο Δράσης Κόδρα 2010. Το πρότζεκτ εστιάζει αυτή τη φορά αποκλειστικά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία εξερευνά με ένα όχι ιδιαίτερα διαδεδομένο, αλλά σημαντικό μέσο δημιουργίας της σύγχρονης τέχνης, τον ήχο. Αποτελείται από δύο εγκαταστάσεις ηχητικών έργων (sound art installations) που διαλέγονται μεταξύ τους από απόσταση, καθώς καταλαμβάνουν δύο διαφορετικούς χώρους του πρώην στρατοπέδου και προ(σ)καλούν τους επισκέπτες να κινηθούν ανάμεσά τους κατά βούληση.

Ηχόπολις ΙΙ: Θεσσαλονίκη
Πεδίο Δράσης Κόδρα 2011

Έργα:


Dani Joss

Urban Portrait: Thessaloniki 2008

Διαδραστική ηχητική εγκατάσταση with με ήχο surround quadraphonic, βασισμένη σε ήχους της Θεσσαλονίκης

-------------------
diF (Konrad Bayer/Ish Shehrawat) με Παναγιώτη Δημοτίκαλη, Άννη Καλτσίδου και Αιμιλία Καραποστόλη

Resonance Chamber 2011

Ηχητική εγκατάσταση βασισμένη σε ήχους της Θεσσαλονίκης, λάμπες φθορίου



Επιμέλεια: Εύη Μπανιωτοπούλου


Toποθεσίες: Φυλάκιο εισόδου Σοφούλη / πολύγωνο δεξιά από το Διοικητήριο,
πρώην στρατόπεδο Κόδρα

Διάρκεια έκθεσης : 03 - 14/09/2011

‘Ωρες λειτουργίας
Κυρ – Πε : 20.00-23.00
Παρ – Σαβ: 20.00-24.00

περισσότερες πληροφορίες @ http://www.actionfieldkodra.gr/


////////////////////////////////////////////////////////////////


Soundcity II: Thessaloniki @ Action Field Kodra 2011 is the sequel of the Soundcity exhibition that took place during Action Field Kodra 2010. This time the project focuses exclusively on the city of Thessaloniki, which the exhibition explores through sound - a less commonly employed, but important medium in contemporary art. The exhibition consists of two sound art installations, which engage in indirect ‘dialogue’ from a distance, occupying two different spaces of the ex-military camp and inviting visitors to move between them as they desire.

Soundcity II: Thessaloniki
Action Field Kodra 2011


Works:


Dani Joss

Urban Portrait: Thessaloniki 2008

Interactive audio installation with surround quadraphonic sound, based on sounds of the city of Thessaloniki.

-------------------

diF (Konrad Bayer/Ish Shehrawat) with Panayotis Dimotikalis, Anni Kaltsidou and Aimilia Karapostoli

Resonance Chamber 2011

Audio installation based on sounds of the city of Thessaloniki, fluorescent lights.



Curator: Evi Baniotopoulou


Locations: Guard room at the Sofouli entrance / polygon to the right of the
Headquarters building ('Διοικητήριο'), Kodra former barracks

Duration of the event: 03 - 14/09/2011

Opening hours
Su - Thu: 20.00-23.00
Fri - Sat: 20.00-24.00

more info

Ρε γαμώτο φεύγουν όλοι οι καλλιτέχνες και μένουν κάτι μ@λ@κισμένα που το παίζουν δεν ξέρω εγώ τι. Ο Ρασούλης, ο Καμπανέλλης, ο Τάσος Ζωγράφος, o Τλούπας, ο Κανιάρης, ο Παπάζογλου...
Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος να καλύψει το κενό που αφήνουν. Ή μάλλον υπάρχει αλλά δεν ζει πια εδώ, ή δεν τον πίστεψε κανείς, ή δεν τον προώθησε κανείς, αφού η κουλτούρα αυτής της χώρας έχει πάρει την κάτω βόλτα. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι δημιουργικοί, έξυπνοι, ταλαντούχοι, αλλά τα μμε, οι δισκογραφικές και κ.ο.κ. δεν ενδιαφέρονται γι' αυτούς. Ίσως όμως και οι ίδιοι οι πολίτες αυτής της χώρας να βολεύονται πλέον με τα σκουπίδια και να μην ζητούν αυτό που θα τους "ανυψώσει" ή που θα τους κάνει να σκεφτούν ή να ζήσουν καλύτερα.
Έχω κολλήσει από το πρωί με τα τραγούδια του παπάζογλου...
"λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις"
Εγώ με αυτά τα τραγούδια ερωτεύτηκα πρώτη φορά, τα άκουσα άπειρες φορές, τα τραγούδησα άλλες τόσες και πιστεύω πως αν δεν τα είχα, θα ήμουν τελείως διαφορετική, πολύ πιο φτωχή.
Αυτό που θέλω να εκφράσω είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που η τέχνη τους έκανε την ζωή μου πολύ πιο πλούσια και αληθινή.

Επείδη όταν μιλάμε για μουσικούς, όπως και για ζωγράφους και για καλλιτέχνες γενικότερα, νομίζω πως είναι καλό να γνωρίσουμε πρώτα την τέχνη τους και μετά να σχολιάσουμε εμείς οι απλοί αποδέκτες της ιδιοφυΐας τους, παραθέτω στην συνέχεια κάποια από τα δικά μου αγαπημένα κομμάτια του Σκαλκώτα.







Κατά την γνώμη μου ο Σκαλκώτας όπως και ο αρχιτέκτονας Κωνσταντινίδης (και πολύ άλλοι που δεν τους παραθέτω εδώ), καταπιάνονται με την ελληνικότητα, στην πραγματική της όμως έννοια και διάσταση και όχι με τις ηλίθιες αναχρονιστικές και απίστευτα κιτσάτες αντιγραφές και παρωδίες του αρχαίου ή και του βυζαντινού πολιτισμού. Και αυτήν την τοπιότητα και ελληνικότητα προσπαθούν να αποδώσουν με μια παγκόσμια και σύγχρονη (μουσική, σρχιτεκτονική, κ.ο.κ.) γλώσσα και το καταφέρνουν με απίστευτα μοναδικά αποτέλεσματα.
Βρίσκουν τα πραγματικά και διαχρονικά στοιχεία αυτής της καημένης της ελληνικής κουλτούρας, που αντί να γιορτάζει την πολυπολιτισμικότητα, την πολυμορφία, και την πολυφωνία της, στρέφεται εναντίον της ίδιας της φύσης.
Έτσι αποδεικνύουν ότι ελληνικό δεν είναι αυτός ο καταραμένος κίονας με τα παπαράκια στην κορυφή, ούτε και το σκυλαδικομπούζουκο που και καλά είναι η κυρίαρχη λαική διακέδαση (που άμα δεις τις τιμές καταλαβαίνεις πως μόνο λαική δεν είναι αυτή η διασκέδαση).
Και συνεχίζω , πάντα εκφράζοντας την αποψή μου, λέγοντας πως ότι είναι πραγματικά ελληνικό είναι και πραγματικά λαικό, αυτό είναι και η πεμπτουσία της τέχνης αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι το σέβονται, το μελετούν, το κάνουν κέντρο της εκφρασής τους και το εξυψώνουν σε παγκόσμια αναγνωρίσιμο και καταξιωμένο.




Εξήντα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το θάνατο του σπουδαιότερου, κατά πολλούς, Έλληνα συνθέτη κλασικής μουσικής, του Νίκου Σκαλκώτα, όμως όλα όσα τον «σκότωσαν» τότε, συνεχίζουν να «σκοτώνουν» ακόμα και σήμερα την Ελληνική μουσική.

Του Πάρι Κωνσταντινίδη

Πέρασαν ήδη 60 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα (19 Σεπτεμβρίου 1949), του σπουδαιότερου, ίσως, συνθέτη –της λεγόμενης «κλασικής» μουσικής- που γέννησε ποτέ ο τόπος μας, μα μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτή η αξία του στη χώρα μας. Όσο ζούσε, ελάχιστοι τον είχαν εκτιμήσει –όπως ο αείμνηστος μουσικοκριτικός της Καθημερινής Μίνως Δούνιας- τόσο ελάχιστοι, όσο και η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Ο Νίκος Σκαλώτας γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1904. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1920 παίρνοντας χρυσό μετάλλιο και υποτροφία. Πηγαίνει στο Βερολίνο για να περαιτέρω σπουδές. Εκεί τον κερδίζει η σύνθεση, όπου μαθητεύει–μεταξύ άλλων- δίπλα στους Αρνολντ Σένμπεργκ και Κουρτ Βάιλ. Το αδιέξοδο μιας ερωτικής σχέσης, οικονομικά προβλήματα και η άνοδος του ναζισμού το 1933 τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει τη Γερμανία. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα, παρά τη δεξιοτεχνία του, παίζει βιολί στο τελευταίο αναλόγιο της Κρατικής Ορχήστρας. Απομονωμένος από τον καλλιτεχνικό περίγυρο συνεχίζει να συνθέτει παρότι το έργο του παρέμενε ανερμήνευτο, είτε επειδή ήταν δυσνόητο για τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής ζωής, είτε επειδή είναι εξαιρετικά απαιτητικό ακόμα και για σημερινές ορχήστρες. Οι κακουχίες και η πενία δεν άργησαν να οδηγήσουν στο τέλος.

Μία ημέρα, όπως περιγράφει ο πιανίστας και μαέστρος Γιώργος Χατζηνίκος, είχε πάει στο Δημοτικό Νοσοκομείο του Δήμου Αθηναίων (εκεί που βρίσκεται σήμερα το πνευματικό κέντρο) για να εξεταστεί, καθώς έπασχε από κήλη. Περίμενε στην ουρά ώσπου το ιατρείο έκλεισε στις μία, οπότε έφυγε για να επιστρέψει την επομένη. Δεν εκμεταλεύτηκε ούτε την γνωριμία με τον γιατρό (από τον καιρό του Βερολίνου) για να περάσει μπροστά στην ουρά, ούτε είχε την οικονομική δυνατότητα να πάει αλλού, καθώς είχε ήδη κλείσει θέση σε κλινική για την ετοιμόγεννη γυναίκα του. Το βράδυ τον έπιασαν οι πόνοι και τύλιξε το στόμα του με πετσέτες για να μην τον ακούσει η γυναίκα του, ταραχτεί και θέσει σε κίνδυνο το αγέννητο παιδί τους. Το πρωί είχε πεθάνει. Την επομένη γεννήθηκε ο γιος του, ο οποίος έγινε αργότερα πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι. Ο Σκαλκώτας, εκτός από το ήθος του, μάς κληροδότησε τουλάχιστον 110 έργα.

Σήμερα το έργο του χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης σε όλη την Ευρώπη. Η φινλανδική δισκογραφική εταιρία BIS έχει ήδη κυκλοφορήσει 16 CD με έργα του, ενώ αποτελεί αντικείμενο διδακτορικών διατριβών, όπως για παράδειγμα αυτής του John Thornley στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο συνθέτης και μουσικολόγος Γιώργος Ζερβός επισημαίνει ότι ο Σκαλκώτας ξεπέρασε τη δεύτερη σχολή της Βιέννης καινοτομώντας με την ταυτόχρονη χρήση πολλών δωδεκαφθογγικών σειρών, τις οποίες μάλιστα κατάφερε να εντάξει στις μεγάλες κλασικές φόρμες. Παρατηρεί, επίσης, ότι η πολλαπλότητα των μέσων έκφρασης του Σκαλκώτα –έγραφε ταυτόχρονα σε διαφορετικά μουσικά ιδιώματα- και η ενότητα του ύφους του έργου του αποτελούν στοιχεία μοναδικά στη μουσική του 20ου αιώνα.

Στην Ελλάδα, όμως, αποτελεί διαχρονικό σημείο αναφοράς για τον επιπλέον λόγο ότι στην τραγική του μοίρα, συμπυκνώνονται στο μέγιστο βαθμό τα πάθη της μουσικής μας -κι όχι μόνο- ζωής. Ο συνθέτης Χάρης Βρόντος ασκεί εντονότατη κριτική σε όσους θεωρεί υπεύθυνους για τον παραγκωνισμό του Σκαλκώτα και του έργου του, τόσο όσο αυτός βρίσκονταν εν ζωή, όσο και μετέπειτα. Σύμφωνα με τον Βρόντο, την ευθύνη φέρουν η ανευθυνότητα των επίσημων πολιτιστικών φορέων και οι «κλίκες» των τότε κρατούντων στη μουσική ζωή του τόπου.

Ωστόσο οι συνθήκες που ευθύνονταν για την κακουχία του Σκαλκώτα είναι διαχρονικές. Έντεκα χρόνια μετά το θάνατο του, στις 6 Νοεμβρίου του 1960, έγραφε ο μουσικοκριτικός της Αυγής, Βασίλης Παπαδημητρίου: Θα εξακολουθήσουμε να στέλνουμε στο εξωτερικό τους νέους με κρατική υποτροφία και ύστερα θα θέτουμε φραγμό στο δρόμο τους; […] Ας θυμηθούμε τις περιπέτειες του άμοιρου Νίκου Σκαλκώτα… Ας μην ξεχνάμε ότι το 1960 είχε χαρακτηριστεί ως έτος (περίπου) μηδέν για την ελληνική μουσική. Είναι η χρονιά του περίφημου Μανιφέστου που υπέγραψαν οι Μίκης Θεοδωράκης, Αργύρης Κουνάδης, Γιάννης Ξενάκης, Γιάννης Α. Παπαϊωάννου, Δημήτρης Χωραφάς και Φοίβος Ανωγειανάκης στο οποίο αναφέρονται τα ίδια σχεδόν προβλήματα που «σκότωσαν» τον Νίκο Σκαλκώτα, τα ίδια σχεδόν προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και σήμερα. Ποια είναι η κατάσταση της μουσικής παιδείας στα σχολεία; Γιατί οι μουσικοί των ορχηστρών μας μένουν για μήνες ολόκληρους απλήρωτοι; Έχουμε άραγε κρατικά Ωδεία, εκτός από το ένα της Θεσσαλονίκης; Έχουμε Μουσική Ακαδημία, εκτός από την προεκλογική υπόσχεση του 2007, την οποία –όπως εν τέλει «στα χαρτιά» διαμορφώθηκε- όχι μόνο οι επαγγελματίες του χώρου, αλλά ακόμα κι ο ίδιος ο Θόδωρος Αντωνίου, ο υπεύθυνος της ομάδας εργασίας για τη δημιουργία της, την απαρνήθηκε;

Σήμερα, 60 χρόνια μετά τον θάνατο του, ελάχιστα έχει τιμηθεί ο Νίκος Σκαλκώτας από την πολιτεία, η οποία σχεδόν τίποτα δεν έχει κάνει για τη διάδοση του έργου του, καθώς για τη διάδοση του έργου των Ελλήνων συνθετών γενικότερα. Μήπως, όμως, ακόμα και αυτές οι «τιμές», θα ήταν σήμερα περιττές; Ο δάσκαλος του Σκαλκώτα και επινοητής του δωδεκαφθογγισμού, ο Σένμπεργκ είχε αναφέρει σε ένα γράμμα, με αφορμή μία εκδήλωση προς τιμήν του Μπετόβεν:

Μία γιορτή για τον Μπετόβεν δεν θα έπρεπε να χρησιμεύει στη δόξα εκείνων που την οργανώνουν, αλλά μονάχα στη δόξα εκείνου ο οποίος τιμάται. Γι αυτόν το λόγο πρέπει να γίνει κάτι τιμητικό κι όχι να εκτελούνται [απλώς]τα έργα του όπως συνήθως, χωρίς να κοπιάζουμε περισσότερο από ότι συνήθως...

Πώς θα μπορούσε, άραγε, να τιμηθεί σήμερα ο Σκαλκώτας; Δεν θα ήταν αρκετό ή τουλάχιστον ελάχιστο προαπαιτούμενο να εκλείψουν οι αιτίες που «σκότωσαν» την ανάδειξη, την κατανόηση και την πρόσληψη του έργου του; Έχουμε μία Μουσική Ακαδημία που θα εκπαίδευε -στον τόπο μας- μουσικούς ικανούς να παίξουν το έργο του; Πόσα από τα αιτήματα του περίφημου μανιφέστου του 1960 έχουν πραγματοποιηθεί σήμερα; Πόσοι Έλληνες έχουν την ανάλογη παιδεία, ώστε να τον εκτιμήσουν και να τον απολαύσουν; Έχουμε άραγε τόσο σπουδαία και απαιτητική μουσική –και καλλιτεχνική- παιδεία, ώστε να καλλιεργούμε τέτοιους ερασιτέχνες, οι οποίοι να χαίρονται τη μουσική που παίζουν οι ίδιοι και να απολαμβάνουν, ως ενεργητικοί και συνειδητοποιημένοι ακροατές, τη μουσική που δημιουργούν οι επαγγελματίες ή οι πιο ταλαντούχοι εκ των ερασιτεχνών;

Στην εποχή του ο Νίκος Σκαλκώτας παραγκωνίστηκε από τους ομότεχνούς του. Σήμερα χαίρει απεριόριστης εκτίμησης ανάμεσά τους. Αν όμως όσον αφορά την κατανόηση και εκτίμηση του έργου του έχουμε φτάσει πλέον στο έτος ένα, μήπως όσον αφορά τη γενικότερη μουσική παιδεία βρισκόμαστε ακόμα στο έτος (περίπου) μηδέν;

πηγή tvxs

Το βίντεοκλιπ που δεν βρίσκεται στο youtube.
Λόγω περιεχομένου μάλλον, αρκετά sexy και τολμηρό, εμένα μ' άρεσε πάντως.

Ο δημοφιλής μουσικός Manu Chao ηχογράφησε ένα νέο άλμπουμ στο οποίο πρωτοτυπεί ξανά: σε αυτό συμμετέχουν ασθενείς της ψυχιατρικής κλινικής Jose Borda του Μπουένος Άιρες. Ο δίσκος διατίθεται για δωρεάν μεταφόρτωση από ιστοσελίδα, όπου το κοινό παρακαλείται να κάνει κάποια δωρεά προς υποστήριξη του ιδρύματος και των ασθενών.
Το αργεντίνικο ψυχιατρικό ίδρυμα Jose Borda είναι γνωστό για το ριζοσπαστικό του ραδιοφωνικό σταθμό «Radio La Colifata», («Colifata» στην ισπανική αργκό σημαίνει «τρελός») που ξεκίνησε το 1991. Οι ασθενείς επιλέγουν μουσική, διαβάζουν ποίηση ή συζητούν μεταξύ τους ενώ περίπου 12.000.000 άτομα συντονίζονται στο σταθμό τους.
Ο νέος δίσκος του Manu Chao «Viva la Colifata!» περιέχει 20 τραγούδια – διακσευές παλαιότερων επιτυχιών του καλλιτέχνη αλλά και νέα τραγούδια που δημιούργησε σε συνεργασία με τους ασθενείς του Jose Borda. Τα τραγούδια έχουν ως θέμα «τη ζωή, το θάνατο, τις μητέρες, τη μοναξιά, την αγάπη, το τάνγκο, τον Πάπα, το τέλος του κόσμου, τον ήλιο και τις τρελές γιαγιάδες» όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου, ενώ σκοπός του είναι «να γελάσουμε, να κλάψουμε και να συλλογιστούμε για τη ζωή».

Το άλμπουμ διατίθεται για δωρεάν μεταφόρτωση στην ιστοσελίδα που δημιούργησε ο Manu Chao γι' αυτό το σκοπό: www.VivaLaColifata.org Νέο παράθυρο, όπου το κοινό παρακαλείται να κάνει κάποια δωρεά για ενίσχυση του ιδρύματος.

Ο ιδρυτής του ραδιοφωνικού σταθμού της κλινικής, Alfredo Olivera, εξήρε τον διάσημο μουσικό για την ανοιχτόμυαλη αντιμετώπισή του. «Η διαδικασία ήταν πολύ θετική γιατί καταπολέμησε το στίγμα της πνευματικής ασθένειας». Ο γιατρός λέει ότι ο Manu Chao δέθηκε με τους ασθενείς και τονίζει ότι «δεν είναι ψυχίατρος ή ψυχολόγος αλλά ξέρει πως να ακούει το ρυθμό του κάθε ατόμου».

Ο Manu Chao ανακάλυψε το Radio La Colifata προ δεκαετίας, από ένα άρθρο γαλλικής εφημερίδας. Επισκέφτηκε το ίδρυμα, έγινε φίλος με τους ασθενείς, οργάνωσε εργαστήρια μουσικής και ανέπτυξε την ιδέα ενός δίσκου.

Πρόκειται για την πρώτη φορά που καλλιτέχνης ηχογραφεί σε ψυχιατρική κλινική. O Manu Chao λέει πως πήρε «μαθήματα διαύγειας» από τους συνεργάτες του στην κλινική και ότι «έμαθα να συνθέτω πράγματα με λιγότερες λέξεις, καθαρότερες λέξεις».



http://www.vivalacolifata.org

Welcome on Viva la Colifata, a support website to this non-profit organization.
Listen and download the album recorded by the Colifatos and Manu Chao on the "Radio" in the upper part of the page.
This website has been created for the purpose of supporting La Colifata and the Colifatos, helping them to keep on going.
Make a donation by clicking on the "Donation" button in the upper right corner.
Thanks !

πηγή tvxs

Πάρτε όμως λίγο για την όρεξη που λέει και ένας φίλος.

Με κεντρικό σύνθημα «100% Ισότητα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο» πραγματοποιήθηκε το 5ο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας της Αθήνας, στην πλατεία Κλαυθμώνος και η παρέλαση στη Βουλή, με συμμετοχή κομμάτων φορέων και κοινοτήτων.
Οικονομικός αρωγός της εκδήλωσης ήταν το κέντρο ελέγχου και πρόληψης νοσημάτων ενώ ελάχιστα ΜΜΕ που ασχολήθηκαν, σημείωσαν ότι οι επετειακές αυτές εκδηλώσεις έχουν εορταστικό και παγκόσμιο χαρακτήρα με στόχο να υπενθυμίσουν πως όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα στη ζωή στον έρωτα στην συντροφικότητα.

Η Νεολαία Συνασπισμού που συμμετείχε στο Φεστιβάλ, με ανακοίνωσή της τονίζει:
«Η ακύρωση των γάμων της Τήλου είναι η καλύτερη απόδειξη των πρακτικών που επέλεξε η κυβέρνηση σχετικά με τα ζητήματα και τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Η θέση του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης και του Γενικού Εισαγγελέα σχετικά με τους γάμους, όπως και ο αποκλεισμός των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις υποσχέσεις περί νομοθετικής θεσμοθέτησης για την ισότητα των ατόμων με ομοερωτικό προσανατολισμό ή για τα διαφυλικά άτομα.»

Η Ομάδα για τη Σεξουαλική Ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ (ost.pasok.gr) επίσης συμμετείχε στο Φεστιβάλ, ενώ από τον Τομέα Κοινωνικής Ένταξης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΠΑΣΟΚ βγήκε ανακοίνωση που μεταξύ άλλων αναφέρει:
« Ως αυριανή κυβέρνηση της χώρας δεσμευόμαστε να καταργήσουμε το "Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης" που ψήφισε η πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας και το οποίο κρίνεται ως απαράδεκτο και εκτός κάθε έννοιας ισονομίας και ισοπολιτείας για όλους, αφού θεσμοθετεί τις διακρίσεις ενανατίον των ομοφυλοφίλων.»

Στις 18:00 το απόγευμα 13 Ιούνη πραγματοποιήθηκε η παρέλαση προς τη Βουλή. Η σημαία της παρέλασης είχε μήκος 31 μέτρα, όσα και τα χρόνια ύπαρξης του συμβόλου του κινήματος.

Ο Τζίμης Πανούσης άνοιξε το συναυλιακό μέρος του Φεστιβάλ με καυστικό λόγο, ενώ από πλευράς τραγουδιών είπε τα:
"Είμαι Γυφτάκι", "Η μικρή Τερέζα", "Ένα τραγούδι για το χειμώνα" και έκλεισε με το "Ο Μπελογιάννης ζει" από τα Αντάρτικα του Θάνου Μικρούτσικου.


ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ - Ένα τραγούδι για το χειμώνα



ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ @ ATHENS PRIDE 2009 - Η μικρή Τερέζα


πηγή greekbox.blogspot.com, tvxs

Ο Μάνος Χατζιδάκις (Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, αν όχι ο μεγαλύτερος. Το έργο του συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική και περιλαμβάνει δεκάδες ηχογραφήσεις πολλές από τις οποίες οι περισσότερες, αν όχι όλες, αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικές.
Το βιντεάκι που ακολουθεί, είναι ένα μέρος από "Το χαμόγελο της Τζοκόντα" ("Gioconda's smile", 1965), αγαπημένο μου έργο. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο μέγαρο μουσικής το 1995, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Μάνου Χτζηδάκι. Τα τραγούδια του πρώτου είναι: "ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ" ("When the clouds come"), "ΚΟΝΤΕΣΑ ΕΣΤΕΡΧΑΖΥ" ("Countess Esterhazy"), "Η ΠΑΡΘΕΝΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΟΥ" ("Virgin in my neighbourhood).



Ακολουθούν τα: "ΒΡΟΧΗ" ("Rain"), "ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ" ("Portrait of my mother"), "ΤΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ" ("Concerto").



Στο τρίτο μέρος: "Ο κ.ΝΟΛΛ" ("Mr. Noll"), "ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ" ("Assassins").



Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος: "ΒΡΑΔΙΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" ("Returning in the evening"), "ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ" ("Dance with my own shadow").



"Όταν το πρόσωπο του τέρατος
έχει πάψει να μας τρομάζει, τότε
αυτό σημαίνει πως έχουμε
αρχίσει πιά να του μοιάζουμε"

"Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ότι πιο χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει βαθιά του ο άνθρωπος για να προστατέψει με έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, στρατό οικογένεια..."

Κολλήσαμε και εμείς τελικά.
10-04-2009
Σπουδαστής πυροβόλησε τρία άτομα στην Πέτρου Ράλλη και αυτοκτόνησε

Σκίτσο του Klee πάνω στα μέτρα 36-37 της σονάτας 6 για βιολί του Bach