Η Αίθουσα Τέχνης Vlassis Art Gallery συμμετέχει για τρίτη συνεχή φορά στη PhotoΒiennale / 22η Διεθνή Φωτογραφική Συνάντηση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, που φέτος έχει κεντρικό θέμα το ΛΟΓΟ, με την ομαδική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο: ‘ Break The Wall’, σε επιμέλεια της μουσειολόγου Γεωργίας Κουρκουνάκη.
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 22 Μαΐου, στις 20:00 (Βεροίας 6 Άνω Λαδάδικα) και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 09 Ιουνίου 2012.

  Παραγωγή: Φωτογραφικό Kέντρο Θεσσαλονίκης

 Στην έκθεση συμμετέχουν οι:

Ζαχαρίας Αυγερινός,
Σταύρος Δαγτζίδης,
Νάνσυ Εξάρχου,
Αιμιλία Καραποστόλη,
Βασίλης Καρκατσέλης,
Κωνσταντίνος Κίτσος,
Ευθύμης Μουρατίδης,
Roufixte designers productions, 
Σταύρος Σταματίου,
Βαλάσης Φέστας και
Γιάννης Χολογγούνης.

Σε μία εποχή που η πραγματικότητα σταδιακά αντικαθίσταται από την ψηφιακή κάποιοι ακόμα διεκδικούν τους τοίχους της απρόσωπης πόλης και κάνουν ηχηρή την παρουσία τους. Αόρατα χέρια, μέρα και νύχτα γράφουν συνθήματα σε τοίχους, σχεδιάζουν γκράφιτι και κολλούν αφίσες. Οι τοίχοι γίνονται οι μάρτυρες της ζωής της πόλης και καταγράφονται πάνω τους οι ανησυχίες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα των κατοίκων της. Εξάλλου έχουν καθιερωθεί ως οι πιο κατάλληλοι για να φιλοξενήσουν διαμαρτυρίες και συγκρούσεις. Στο αστικό τοπίο οι τοίχοι μεταμορφώνονται σε ένα χώρο δημόσιας σφαίρας που σπάει τον απομονωτισμό του καθενός μας, σπάει τον τοίχο που έχει χτίσει η σιωπή μας.
Οι τοίχοι εισβάλλουν στην καθημερινότητα μας και με πείσμα μας επιδεικνύουν τα καμώματα αγνώστων καλλιτεχνών και εσωστρεφών περιπλανητών, που πιθανόν να μη γνωρίσουμε ποτέ. Ως άλλοι «μάρτυρες» του κοινωνικού γίγνεσθαι, αντικατοπτρίζουν τις ανάγκες, τις αντιλήψεις, τα οράματα, αλλά και τον πολιτισμό της εκάστοτε κοινωνίας. Πάνω από όλα όμως καθρεφτίζουν τις ενδότερες μας σκέψεις, που πολλές φορές δεν τολμούμε να τις εκφέρουμε δυνατά. Μοιάζει σαν οι τοίχοι να έχουν τη δική τους εσωτερική ζωή, κρατώντας καλά κρυμμένα ‘μυστικά’. Μετατρέπονται σε φορείς συλλογικής μνήμης, πάνω στους οποίους στη διάρκεια των χρόνων καταγράφονται γεγονότα ξεχωριστά, στιγμές που αφήνουν ανεξίτηλο το σημάδι τους στον καθέναν. Πολιτικά συνθήματα, εφηβικοί προβληματισμοί, ανομολόγητες σκέψεις, προσωπικές ανησυχίες, νέες μόδες όλα είναι εκεί να σου μιλήσουν και ξέρουν να μιλάνε σε όσους θέλουν να ακούσουν. Συμφωνήσεις ή διαφωνήσεις με το μήνυμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αρκεί που το αναλογίστηκες, μόνο τότε εκπληρώνει το σκοπό του και ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει.
Οι καλλιτέχνες της έκθεσης σαν άλλοι αρχαιολόγοι έχουν ανασύρει με το φακό τους τα επεισόδια που βρίσκονται πάνω στους τοίχους της πόλης, συνδέοντας την καθημερινή ζωή με την τέχνη, μία σύνδεση αναπόφευκτη για τον καλλιτέχνη που έχει επιλέξει η θέση του να ανήκει στους δρόμους. Τα έργα της έκθεσης θέτουν ερωτήματα, δημιουργούν αντιφατικά νοήματα και υπερβαίνουν το όριο της απλής αναπαράστασης, καλώντας τους θεατές να ξεκινήσουν ένα νέο διάλογο με την τέχνη του δρόμου και τη δική τους πραγματικότητα. Στην έκθεση τα βίντεο, τα σλάιντς, οι φωτογραφίες, η ηχητική εγκατάσταση και η τέχνη του δρόμου υποβάλλουν το θεατή να αναλογιστεί την κοινωνική και πολιτική σημασία των τοίχων, τη μνημειακότητα που αυτοί κρύβουν και ίσως τελικά στα έργα να αναγνωρίσει τον εαυτό του.



Λίγα λόγια για το έργο των καλλιτεχνών:
 Οι φωτογραφίες του Ζ. Αυγερινού και του Ε. Μουρατίδη εξετάζουν τα επεισόδια πάνω στους τοίχους μεγεθυμένα μέσα από το φωτογραφικό φακό και απομονωμένα από το αστικό περιβάλλον ως ξεχωριστά συμβάντα που εξελίσσονται αυτόνομα πάνω τους. Η ταύτιση με το μήνυμα και η συναισθηματική κατάσταση που προκαλεί οδηγεί τους καλλιτέχνες στη φωτογραφική αποτύπωση του γεγονότος.
Στο έργο της Ν. Εξάρχου ένας ακόμα παράγοντας εισέρχεται στο έργο της, αυτός του χρόνου. Τα έργα της καταγράφουν τα ίχνη που αφήνουν στους τοίχους οι άνθρωποι κι ο χρόνος, εστιάζοντας στη λεπτομέρεια, την τυχαία εικαστική σύνθεση του δρόμου που τραβάει την προσοχή της. Με ματιά ζωγράφου επιλέγει τα σημάδια που άφησε ο χρόνος στα απολειφάδια από τις ζωές των άλλων, καμία φορά είναι λέξεις στους τοίχους, άλλοτε πάλι χρώματα και σχήματα που η ρυθμική τους εναλλαγή φτιάχνει μουσική για τα ματιά, εξηγεί η καλλιτέχνης.
Το συνολικό έργο των ογδόντα σλάιντς του Β. Φλέσα που παρουσιάζεται με τη μορφή αρχείου από συνθήματα της δεκαετίας του 80’ και του 90’ μας καλεί σε μία ιστορική ανασκόπηση των γεγονότων που τάραξαν την Αθήνα εκείνη την εποχή και παρουσιάζει τη διαφορετική αισθητική της εποχής.
 Ο Γ. Χολογγούνης στο έργο του υπονοεί την ανθρώπινη παρουσία και τη σχέση της με τους τοίχους μέσα από τις ανθρώπινες σκιές και τα τεκμήρια του πολιτισμού που προβάλλονται μπροστά από αυτούς.
Το ανθρώπινο στοιχείο είναι παρόν και στις φωτογραφίες του Κ. Κίτσου και του Σ. Σταματίου, οι οποίες παρουσιάζουν ντοκουμέντα καθημερινών στιγμών στα οποία η ειρωνεία αναδύεται, όταν ο φακός συλλαμβάνει την οπτική σύζευξη ανθρώπου και αστικού περιβάλλοντος.
Φτάνοντας στη διαχρονική σημασία των τοίχων ο Β. Καρκατσέλης παρουσιάζει τους τοίχους ως σημεία που διηγούνται ξεχωριστές ιστορίες οι οποίες περιλαμβάνουν «το παρελθόν που φθάρθηκε ..και το εκάστοτε παρόν που χάνεται το ίδιο εύκολα» εξηγεί ο καλλιτέχνης. Σε μία αναζήτηση για την καταγραφή αυτών των ιστοριών χρησιμοποίησε το φωτογραφικό μέσο για να αποτυπώσει τις ιστορίες των αποκλεισμένων από τα ‘μέσα μαζικής εξόντωσης’ πολιτών, όπως αναφέρει επιλέγοντας τη «μετωπική φωτογραφία που οριοθετεί την επιφάνεια αναπαραγωγής με τρόπο τέτοιο που να ανάγει στο κατ’ ομοίωση».
Το βίντεο του Σ. Δαγτζίδη διαπραγματεύεται τον πολιτικό λόγο των εφημερίδων τοίχου, ο οποίος «μπαινει στο μίξερ του δρόμου μαζί με τις διαφημίσεις, τις κομματικές γιορτές επισήμων και γκρουπουσκουλων, parties, και ήχους και καταλήγει στο τέλος σαν πολιτικός πολτός», με το ερώτημα να πλανάται: τελικά τι μένει στο θεατή-ακροατή;»
Η ηχητική εγκατάσταση της Α. Καραποστόλη, η οποία δημιουργήθηκε για τη συγκεκριμένη έκθεση, «στα διαφανή όρια μεταξύ του “μέσα” και “έξω”, περιλαμβάνει δύο συστήματα ήχου. Το ένα αναπαράγει το λόγο της εξουσίας και το άλλο, το λόγο του εξουσιαζόμενου. Μια προσπάθεια δημιουργίας μιας ηχητικής πύλης που ορίζει μια φαντασιακή αντιπαράθεση, ένα διάλογο που δε γίνεται ποτέ την ίδια στιγμή αλλά πραγματοποιείται πάντα στον ίδιο δημόσιο χώρο».
Τέλος, τα έργα από την ομάδα Roufixte designers productions ως γνήσια έργα τέχνης του δρόμου θα εμφανιστούν στους τοίχους έξω από τη γκαλερί Vlassis Art Gallery σε ανυποψίαστο χρόνο, όταν οι θεατές της έκθεσης δε θα βλέπουν, ακριβώς όπως συνηθίζει η ομάδα. Με όπλο την ανωνυμία τους και το πεδίο που τους προσφέρουν οι τοίχοι της πόλης καταγράφουν την επικαιρότητα και τη σχολιάζουν με καυστικό και εύστοχο τρόπο, με σκοπό να περάσουν μηνύματα και να αγγίξουν την ανθρώπινη ψυχή.
 Γεωργία Κουρκουνάκη Μουσειολόγος

Παράλληλες δράσεις: Την ημέρα των εγκαινίων θα γίνει δημόσια προβολή φωτογραφιών από συνθήματα σε τοίχους, που τράβηξαν οι : Ζαχαρίας Αυγερινός, Κάλλη Μπέλλου, Βασίλης Καρκατσέλης, Κωνσταντίνος Κίτσος, Νίκος Κοτζαμπασάκης, Ευθύμης Μουρατίδης, Σταύρος Σταματίου και ο Βαλάσης Φέστας. Σημαντικό μέρος της έκθεσης είναι η δημόσια παρουσία των φωτογραφιών εκεί όπου δημιουργηθήκανε. Οι τοίχοι που φωτογραφηθήκανε θα ξαναγυρίσουν στους τοίχους.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, σε ημερήσια σχεδόν βάση, προβολές πολλαπλάσιων της έκθεσης έργων, θα πραγματοποιούνται σε πολλά μέρη της πόλης. 1000 περίπου τοίχοι με συνθήματα, που περιλαμβάνουν όλη την πολιτική ιστορία της Ελλάδας των τελευταίων 40 ετών, θα περιπλανηθούν στους τοίχους της πόλης που γιορτάζει φέτος έναν ακόμη σταθμό στην ιστορία της. Το πρόγραμμα αυτών των προβολών, που πολλές φορές θα συνοδεύονται από δράσεις, μουσικά happening και άλλες εκδηλώσεις, θα ανακοινώνεται με ξεχωριστά Δελτία Τύπου και θα αναρτάται στο site του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης www.fkth.gr

(Για περισσότερες πληροφορίες επί των προβολών: Καρκατσέλης Βασίλης τηλ 6942 860 890) Περισσότερες Πληροφορίες PhotoBiennale 2012 / 22η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση
1ο μέρος: Μάιος-Ιούλιος 2012,
2ο μέρος: Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2012
www.photobiennale.gr “Break The Wall” Vlassis Art Gallery Βεροίας 6, Άνω Λαδάδικα
 Διάρκεια Έκθεσης: 22 Μαίου ως 09 Ιουνίου 2012
 Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή: 16:00 – 20:00, Σάββατο: 10:00 – 15:00
6973406526, 6972282438
vlassisart@yahoo.com

Share a Wikileaks release with a friend. Spread our wallpapers. Donate to support vital infrastructure. If you believe democracy and transparency go hand in hand, now is the time to stand and say: "The world needs Wikileaks."

Donate

WikiLeaks brings truth to the world by publishing fact-based stories without fear or favor. You can help support our independent media by donating financially.

Our organisation exists because of the work of many volunteers who have contributed thousands of hours to building WikiLeaks from the ground up. But we still need donations to pay for computers, expert programmers and other bills. You choose how much you can donate, we don't recommend any particular amount. Just do what you think is right.

There are four ways to donate:

LINK

AND FIGHT
http://pastehtml.com/view/1c8i33u.html


FOR MORE DETAILS

Τα σχόλια νομίζω είναι περιττά. Ο ήχος και η εικόνα τα λένε όλα.
Ένα ερώτημα πάντως που τίθεται, είναι, αν πιο θλιβερό είναι το φιλοχουντικό κοπάδι που ουρλιάζει από κάτω ή ο ίδιος ο ξετσίπωτος καθοδηγητής του.

Καλούμε άπαντες να αναδημοσιεύσουν και να διαδώσουν το βίντεο αυτό, διότι θέλουμε να δούμε τον καλλιτέχνη Καρατζαφέρη να βάζει αυτή τη φορά όλη του την τέχνη στην κάλυψη βρωμιών και να ασχοληθεί επιτέλους και λίγο με τον εαυτό του. Του αξίζει.

Εκτός αυτού, είναι και ένας χαχο-λαός που πρέπει να ξέρει τι ρόλο βαράνε όλοι αυτοί οι μασκαρεμένοι με το δημοκρατικό προσωπείο που βλέπει 24 ώρες στα παράθυρα να αλληλοκολακεύονται και να νομιμοποιούνται από χατζημεγαλοδημοσιογράφους, και αν η θέση τους είναι στα επίκεντρα των ΜΜΕ και της πολιτικής ζωής της χώρας ή στο περιθώριο μαζί με τα υπόλοιπα ακροδεξιά αποβράσματα.

Γιατί πάει πολύ το να ακούς π.χ. τον Υπουργό Αμύνης Βενιζέλο να αποκαλεί "σοβαρό" κάποιον που που πριν από 7-8 χρόνια ούρλιαζε το "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" και δήλωνε την υποστήριξή του στη Χούντα, και μάλιστα δυσανασχετώντας παράλληλα που δεν ήταν περισσότερο φασιστική.

Run Führer, run..

thanx to http://jungle-report.blogspot.com

πηγή

(Κοίτα να μην ψηλώνεις παιδί μου πολύ, σε τούτον εδώ τον τόπο κυβερνούσανε πάντα οι κοντοί - κρατάνε πριόνια και δρεπάνια. Σκυφτή να περπατάς, σκυφτή.

Δεν βλέπεις που μονάχα λείψανα ξέρουν να δοξάζουν;

Τι να φοβηθούν απ’ τους νεκρούς; Σσσσσς…κάτσε κάτω τώρα. )

Την κυρία Αφροδίτη Άλ Σαλέχ, δεν την γνωρίζω προσωπικά, πάει πολύς καιρός, πολύ πριν βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας που μέσα από κάποια διαδικτυακά άλματα βρέθηκα στο ιστολόγιο της και κατάλαβα πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που δουλεύει για τους Μετανάστες όχι μόνο με γενικό και αόριστο συναίσθημα, αλλά με σοβαρότητα και γνώση.

Νομίζω-δεν είμαι και σίγουρος- πως είχα αφήσει τότε, πάνε περίπου δυο χρόνια, ένα σχόλιο και είπα μέσα μου πως θα επισκέπτομαι κάπου –κάπου τη σελίδα για ενημέρωση.

Τελικά δεν τα κατάφερα ποτέ, παρά μόνο όταν πληροφορήθηκα πέρσι την πρόσληψή της ως συμβούλου στο γραφείο του κου Βούγια στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Εν μέρει χάρηκα και από την άλλη πλευρά, αναρωτήθηκα αν η πρόσληψη θα ήταν ένα ακόμη προσχηματικό φτιασίδωμα της εξουσίας.

Ωστόσο, επειδή αντιπαθώ την φυγομαχία και την καθ’ έξιν διαμαρτυρία, θεώρησα πως καλά έκανε και πήγε, όσο νάναι κάτι μπορεί να καταφέρει, να προσθέσει, να προσπαθήσει.

Τότε είναι, που πήρα είδηση το πρώτο κύμα της πολεμικής μηχανής που στήθηκε απέναντι της, από μία σειρά εντύπων αυτοπροσδιοριζόμενα ως εφημερίδες και ΜΜΕ ενώ στην πραγματικότητα ασκούν κατά συρροή το χειρότερο είδος πορνογραφίας.

Αυτό, που αποσκοπεί στον άγριο και κατ’ εξακολούθηση βιασμό της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, όταν αυτός για λόγους δικούς τους, εστιασμένος κυρίως σε πλέγματα και μίσος, δεν τους κάνει.

Στα πλέγματα και το μίσος, στην συγκεκριμένη περίπτωση, θα πρέπει να προστεθεί και ο μισογυνισμός, σύμπλεγμα στο οποίο η πατρίδα μας ασκεί πρωταθλητισμό-ειδικά υπάρχει το ανεπίτρεπτο τρίπτυχο γνώσης, γυναίκας και ομορφιάς.

Ο συνδυασμός είναι ανυπόφορος για πολλούς.

Χάρηκα –ξανά- τότε, που δεν ίδρωσε το αυτί της από τις επιθέσεις των σκουπιδιών και χάρηκα ακόμα πιο πολύ που δεν ίδρωσε το αυτί του Υπουργείου.

Οι επιθέσεις, διανθισμένες από ξεδιάντροπα ψέματα (αμοιβή 5000 ευρώ έναντι των 940 που λάμβανε) και στολισμένες με φωτογραφίες της, με ταυτόχρονη πλήρη συσκότιση της γνωστικής της επάρκειας σε ζητήματα Μετανάστευσης, συνεχίστηκαν και επεκτάθηκαν στο διαδίκτυο σε ιστοσελίδες που λειτουργούν ακριβώς όπως τα τρωκτικά:

υποσκάπτουν, ροκανίζουν, ρυπαίνουν, δηλητηριάζουν και στο τέλος επιδιώκουν να λειτουργούν σαν το φίμωτρο: να φέρνουν τη σιωπή.

Το αποκορύφωμα, ήρθε πρόσφατα, με την προοπτική συμμετοχής της κας Αλ Σαλέχ σε εκπομπή της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης, με τίτλο «Οι φυλές της Αθήνας»

Καθώς δεν ζω στην Ελλάδα και παρακολουθώ τα πράγματα με διαφορετικό χρόνο και πάλι δεν συνδύασα την εκπομπή αμέσως με την κα Σαλέχ.

Αρχικά, στάθηκα στον τίτλο και βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το σκεπτικό που προδίδει:

«Οι φυλές της Αθήνας», δηλαδή μία παραγωγή, που θα επιχειρούσε να ιχνογραφήσει όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν στη χώρα μας, να αναδείξει την ταυτότητά τους, τις δυσκολίες τους αλλά και τις επιτυχίες τους καθώς υπάρχουν πολλοί που εντάχθηκαν πλήρως στην Ελλάδα, άσχετα αν τα Μαζικά Μέσα «Ενημέρωσης» δεν τους βλέπουν.

Αυτοί, «δεν πουλάνε».

Και βέβαια, μια τέτοια εκπομπή μόνο στη Δημόσια Τηλεόραση θα μπορούσε και θα όφειλε να υπάρχει.

Το τι γράφτηκε αυτές τις μέρες, είναι απερίγραπτο.

Η ανισορροπία και η κλινικού επιπέδου επιθετικότητα που αποπνέουν διάφορες σελίδες τύπου «Ελληνική γροθιά» «Hellenic Revenge» κ.α. δοκιμάζουν απόλυτα τις αντοχές μας σχετικά με τα όσα πιστεύουμε για την απόλυτη ελευθερία λόγου στο διαδίκτυο.

Αν κανείς διαβάσει την φρασεολογία τους προσεκτικά, θα αρχίσει να αναρωτιέται για το τι άλλο είναι έτοιμοι να πράξουν αυτοί οι τραμπούκοι.

Τα πράγματα χειροτερεύουν όμως ακόμα περισσότερο, όταν ανάλογες φρασεολογίες αναγράφονται και δημοσιεύονται με την έγκριση των διαχειριστών σε επίσημη σελίδα νεολαίας κόμματος που μετέχει στη Βουλή.

Και αναφέρομαι ασφαλώς στον ΛΑ.Ο.Σ και την ιστοσελίδα της νεολαίας του (ΝΕ.Ο.Σ) http://www.neos-forum.com/

Καμαρώστε, γλώσσα, ύφος και γραφή που προκρίνουν τα πρωτοπαλίκαρα του κου Καρατζαφέρη:

* «Η ΕΡΤ για μια ακόμη φορά μετατρέπεται σε κέντρο θολοκουλτουριάρικης προπαγάνδας.» (αυτό είναι το ηπιότερο σχόλιο)

Συνέχεια:

«και φυλές και ρουφηχτά φιλιά σε μελαψές φυλές θα κάνουν...μην το πολυψάχνεις ..αυτοί και τα συνεταιράκια τους μόνο από ρουφηχτά .....φιλιά ξέρουν ..τώρα μάλιστα που απαγορεύουν δια ροπάλου και το τσιγάρο στους κλειστούς χώρους....αρχίσαν και τις ρουφηχτές πί......άσε που είναι εξπερ και στα οθωμανικά ...διατάγματα χαράτσια και φιρμάνια....στις φυλές των Αθηνών θα ...κολλήσουν;»

Η συναρπαστική Καρατζαφερικής έγκρισης επιχειρηματολογία συνεχίζει:

* «εγω αυτό που αναρωτιέμαι είναι άλλο. Σε ποσα ουζοπάρτυ έχει μπει αυτή η Αλ Σαλέχ ρε πούστη μου? Ε δεν σου δίνουν τόσο απλά χιλιάρικα.....
Πρέπει να έχει πιεί πολύ "ούζο" η γκόμενα...»

Και έρχεται βέβαια το «συντριπτικό» και τόσο στερεότυπο χτύπημα, μέσα από την ταύτιση με μία επαγγελματία πορνοστάρ:

* «Η κυρία Αλ Σάλεχ μάλλον είναι τραγουδίστρια γιατί έχει βαθύ λαρύγγι σαν της Τζούλιας Αλεξανδράτου...»

* «κυρία Σάλεχ τώρα που μείνατε χωρίς δημόσια θέση να μασουλάτε τα χρήματα του Ελληνικού λαού, έχετε την ευκαιρία να συνεχίσετε την παλιά σας καριέρα....Τρέμε Τζούλια έρχεται η εκδίκηση της μελαχρινής χε χε» (χαρακτηριστικό ακροδεξιό «χιούμορ» ή με άλλα λόγια, το «χιούμορ» του βιαστή)

Αυτή, είναι η…Νεολαία του Ορθόδοξου Συναγερμού , του κόμματος «εθνικής ευθύνης» που ανερυθρίαστα καλοδέχεται το ΠΑΣΟΚ ως σύμμαχο για να κάνει πραγματικότητα το από τον ιδρυτή του προ αμνημονεύτων ρηθέν: ΛΑ.Ο.Σ-ΠΑΣΟΚ στην Εξουσία!

Αυτή, είναι η νεολαία του κόμματος που συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια με πονηριά και χυδαιότητα καλλιεργεί τόσο το φυλετικό μίσος όσο και το μίσος προς την κάθε διαφορετικότητα.

Και δυστυχώς, δυστυχέστατα, δεν είναι το κόμμα του Καρατζαφέρη που πια αγκομαχά και είναι η σκιά του εαυτού του, ούτε του γραφικού φωνακλά «μπουμπούκου».

Σε αυτό το κόμμα, ζει, βασιλεύει και περιμένει υπομονετικά τον κατάλληλο χρονισμό, ένας εξαιρετικά επικίνδυνος μεταμοντέρνος εθνικιστής με μυαλό και σύγχρονο ρητορικό χάρισμα.

Ο Μάκης Βορίδης, ο πάλαι ποτέ τραμπούκος με το τσεκούρι, που τώρα πια με το κοστούμι και τη γραβάτα αναμένει την ώρα του για να εντάξει στο πολιτικό σκηνικό τις απόψεις του.

Σερβιρισμένες με τέχνη θα μπορέσουν ενδεχομένως να ελκύσουν ένα ικανό κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας- αυτό, που δεν κατορθώνει ο παλαιάς κοπής και αντίληψης διαφημιστής του 1970 Καρατζαφέρης.

Και όλο αυτό, θα είναι ακόμα ένα ισχυρό χτύπημα στην έτσι και αλλιώς παραζαλισμένη κοινωνία μας.

Ας όψονται οι διάφοροι συνομιλητές του (και από την Αριστερά) που ανταλλάσουν μαζί του φιλοφρονήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ παράγοντας έτσι ασυναίσθητα επιείκεια προς το πρόσωπό του.

Τεράστιο επικοινωνιακό σφάλμα κύριοι, παγωμένη ευπρέπεια θέλει και σκληρή επιχειρηματολογία. Μπορείτε; Τα savoir vivre με τους τραμπούκους, θολώνουν τα νερά.

Στο μεταξύ, καθώς όλοι αυτοί αλωνίζουν, η κα Αφροδίτη Αλ Σαλέχ, επί ένα ενδεκάμηνο δέχεται τη μία επίθεση μετά την άλλη.

Η τελευταία, κατέληξε σε θρίαμβο των αισχρότερων εκφάνσεων της ακροδεξιάς καθώς τελικά δεν άντεξε όλη αυτή την αρρωστημένη υστερία και με μία δήλωσή της ανακοίνωσε πως παραιτείται από την παραγωγή των «Φυλών της Αθήνας».

Μια δήλωση, στην οποία –κακώς για μένα- αράδιασε φαρδιά πλατιά τις σπουδές της και τη μακρόχρονη εμπειρία της σε Μεταναστευτικά ζητήματα.

Ας όψονται, οι διάφορες φυλλάδες που με «Αποκαλύψεις» δημιουργούν «Θέμα» σε μία άρρωστη ενορχήστρωση με το απροκάλυπτο φασισταριό της διαδικτυακής ακροδεξιάς.

Αν η ΕΡΤ και η εταιρία παραγωγής «Προσέγγιση» έχουν κουράγιο να συμπεριφερθούν όπως αρμόζει σε Φορείς ευρωπαϊκής χώρας, οφείλουν να μην δεχτούν την παραίτηση της κας Αλ Σαλέχ και να προχωρήσουν κανονικά στην παραγωγή μιας εκπομπής που κανένα ιδιωτικό κανάλι δεν θα κάνει ποτέ.

Και ας έχουν κατά νου όλοι όσοι δημιούργησαν το ζήτημα, πως στο παρελθόν, ανάλογες εκπομπές στη Βρετανία, το Βέλγιο, τη Γερμανία κ.α. ήταν που βοήθησαν τους Έλληνες μετανάστες να βελτιώσουν τη ζωή τους στην αλλοδαπή, σε εποχές που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από bloody Greeks. Αλλά τι λέω;


Το ξέρουν πολύ καλά.

Απλά, ο «πατριωτισμός» τους είναι πέρα για πέρα κάλπικος.

Εργαλείο πώλησης είναι.

Selling Tool που λένε και στο marketing.

Έτσι δεν είναι κύριοι Καρατζαφέρηδες;

Έτσι να λέτε.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη και το TVXS.

Επισκεφθείτε τα links:

Το ιστολόγιο της κας Αφροδίτης Αλ Σαλέχ εδώ


πηγή

πηγή tvxs

Κάποια "ωραία" νέα για το μέλλον στην Ελλάδα!

Σε ένα λαό που αγωνίζεται για την ελευθερία του...
Και έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο καθημερινά...
Θα εκφράζουμε, πάντα και με κάθε μέσο, την αλληλεγγύη μας.

Επειδή
- Ο Παλαιστινιακός λαός εξακολουθεί να ζει υπό κατοχή.
- Η Λωρίδα της Γάζας εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένοι από στεριά θάλασσα και αέρα.
- Ο λαός της Γάζας λιμοκτονεί και δεν του επιτρέπεται να ξαναχτίσει ό,τι γκρέμισαν οι βάρβαροι εισβολείς.
Την άνοιξη του 2010 σαλπάρουμε ξανά για τη Γάζα, με σκοπό να σπάσουμε το θαλάσσιο αποκλεισμό της και να μεταφέρουμε στον Παλαιστινιακό λαό μήνυμα αλληλεγγύης.
Αυτή τη φορά θα είμαστε περισσότεροι.
Ενας στολίσκος σχηματίζεται ήδη, με σκάφη και ανθρώπους από διάφορες χώρες.
Πλοία φορτηγά, που θα μεταφέρουν οικοδομικά και άλλα άκρως απαραίτητα υλικά.
Πλοία επιβατικά, που θα μεταφέρουν ανθρώπους που θα εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στο μαρτυρικό και ηρωικό Παλαιστινιακό λαό της Γάζας.

ενημερωθείτε από το site ship to gaza

πηγή tvxs

Ας προβάλουν όλα τα blog που σέβονται τον εαυτό τους το ίδιο θέμα, ας αναρτηθεί παντού το “Φορολογείστε την Εκκλησία“, ας γίνει ένα από τα θέματα της επικαιρότητας…

Η συναίνεση έχει και τα όριά της, τα σκάνδαλα όλα με συναίνεση των δύο κομμάτων εξουσίας έγιναν και τώρα θα τα περάσουν από… Εξεταστικό Σουρωτήρι.

Μερικοί από αυτούς που μας ζητούν συναίνεση, τώρα ζητούν και το μεδούλι μας.

Είναι πολλά τα δισεκατομμύρια (που φάγαμε μαζί) Άρη.

Υπογράφουμε εδώ: http://www.petitiononline.com/taxchu/petition.html

Πηγή: http://roides.wordpress.com/

Δείτε επίσης το ρεπορτάζ του tvxs.gr «ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ: Να πληρώσει η Εκκλησία!»

Our petition aims to unify the voices of concerned Europeans, associations and companies, and calls on our politicians in Europe to stop patents on software with legislative clarifications.

The patent system is misused to restrain competition for the economical benefit of a few but fails to promote innovation. A software market environment is better off with no patents on software at all. Healthy competition forces market players to innovate.

European court decisions still accept in many cases the validity of the software patents granted by national patent offices and the European Patent Office (EPO) that is beyond democratic control. They not only continue to grant them, but also to lobby in favor of them. Despite the current deep crisis of the patent system, they are unable to reform and put at risk too many European businesses with their soft granting policy.

On 2005 the Commission appeared to be more supportive to the interests of major international conglomerates than of small and medium sized enterprises from Europe - who are a major driving force behind European innovation. The European Parliament rejected at the end the software patent directive, but has no rights for legislative initiatives.

Σκουπίδια, παντού. Ειδικοί φρουροί, με εξάρτηση που θυμίζει Star Wars κόβουν βόλτες ή αράζουν στις γωνίες κοιτάζοντας βλοσυρά τους περαστικούς. Του Γιώργου Πήττα.

Αυτοί, σε κατάσταση μόνιμου άγχους περπατάνε γρήγορα για να προλάβουν ποιος ξέρει τι, πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο κάθε τόσο και μουρμουράνε βρισιές μέσα από τα δόντια τους. Βιαστικοί ταξιτζήδες στοιβάζουν επιβάτες μέσα στα αυτοκίνητα τους, φωνάζουν από το παράθυρο Πατήσια, Παγκράτι, Δάφνη, Νέα Σμύρνη…

Η μέρα έχει ξεκινήσει πολύ νωρίς, όπως κάθε μέρα στην Αθήνα, με εκατοντάδες παππούδες και γιαγιάδες να συγκεντρώνονται από τις 5 το πρωί έξω από τα καταστήματα του ΙΚΑ για να πάρουν το χαρτάκι προτεραιότητας όσο γίνεται πιο γρήγορα μπας και ξεμπερδέψουν μια ώρα γρηγορότερα.

20 σχεδόν χρόνια «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης δεν κατάφεραν να αποδώσουν στα «τιμημένα γηρατειά» καμία αξιοπρέπεια ουσίας στην καθημερινή ζωή.

Αν μπορούσες να βάλεις ένα μαγικό μικρόφωνο πάνω από την πόλη για να ακούσεις τη βοή των ανθρώπων δύσκολα θα ξεχώριζες κάποια καλημέρα.

Η τεράστια πλειοψηφία των λέξεων που ίπτανται σαν τρομαγμένες φτερωτές κατσαρίδες είναι «μαλάκα» «άντε γαμήσου ρε» «στο διάολο από δω» «τι θε ρε; τρέχει τίποτα; ε; ε;» . Ένα απέραντο πλήθος που ψοφάει για καυγά, που ψάχνει αφορμή να εκτονώσει απέραντα κι ανομολόγητα νεύρα.

Μίλησα πριν για τα «τιμημένα γηρατειά» και θυμήθηκα τα περίφημα «περήφανα νιάτα». Τα τσαλαπατημένα. Τα αφημένα αιωνίως αναλφάβητα στα δόκανα ενός συστήματος «Παιδείας» που ξέρει να παράγει υπάλληλους, υποτακτικούς, υπανάπτυκτους, υπηρέτες και μονοφωνικούς άναρθρους πεισματάρηδες. Κυρίως κωφούς αφού ουδέποτε διδάχθηκαν να ακούν κάτι άλλο πέραν της φωνής τους.

Κατ’ εικόνα και ομοίωση της πλειοψηφίας των δασκάλων τους και εκείνων που έπλασαν τους δασκάλους τους.

Ένα πλήθος. Ένα τεράστιο συνονθύλευμα φαρμακωμένο διαχρονικά με δικτατορίες, εμφύλιους, προδοσίες, διαψεύσεις ονείρων.

Λοβοτομημένο με life style και με τη ζωή του να είναι διαρκώς μετατεθειμένη στη θέα της ζωής των δήθεν λαμπερών Άλλων , όλων αυτών που καθιέρωσε η «κουλτούρα» της ΠΑΣΟΚικής ευτυχίας της δεκαετίας του 90.

Οι γκλαμουράτοι του Κωστόπουλου η ανατολή του Θέμου και του Μάκη, των μηδενιστών ιδεολογοχαβαλέδων και των λαϊκών Ζορό.
Μέσα σε αυτή την ωραία και πανηγυρική ατμόσφαιρα το 85 δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς ετών 15 από τον Μελίστα και το αίμα του σκεπάστηκε γρήγορα, πνίγηκε στα σκάνδαλα της εποχής, στις κούτες των πάμπερς με τα φράγκα του Κοσκωτά, υπό τον ήχων των τσιφτετελιών και των σκυλάδικων που ανακηρύσσονται από τον μακαρίτη Ευάγγελο Γιαννόπουλο «πολιτιστικά κέντρα του λαού».

Παράλληλα, δεν ξέρω ποιοι, πως και γιατί τα Εξάρχεια βρίσκονται από τη μια μέρα στην άλλη υπό κατοχή. Με τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης, τον Στρατηγό Δροσογιάννη, κάποιοι αποφασίζουν να εκκαθαρίσουν την περιοχή.

Μέσα σε λίγους μήνες, η πρέζα κυκλοφορεί πιο άνετα από ποτέ. Το εμπόριο, κυριολεκτικά υπό τα βλέμματα των «οργάνων της τάξεως».

Υπόβαθρο σε όλα αυτά, μια νεολαία, τότε απομακρυσμένη από την Αριστερά καθώς το ΚΚΕ φρόντισε από νωρίς στη Μεταπολίτευση να αποχυμώσει τα πάντα και να χρησιμοποιήσει τους νεολαίους είτε σαν αφισοκολλητές είτε σαν ιδεολογικούς μπάτσους.

Και με τα νέα κινήματα ακόμα στα σπάργανα.

Μια κοινωνία, άνω κάτω. Ασπόνδυλη, σπασμωδική, με μειοψηφίες φωτεινές και τραγικά μόνες και σιωπηρές.

Χρηματιστήρια, διαπλοκές, Ολυμπιακοί Αγώνες, Νέα Τζάκια, απίθανη διασπάθιση χρήματος, απίστευτες σπατάλες των Κοινοτικών Κονδυλίων με τα λεφτά να χάνονται στο δρόμο και πολλούς κολλητούς να πλουτίζουν από τη μια μέρα στην άλλη.

Η συνείδηση που αναπνέει πια, είναι αυτή της προδοσίας. Των διαψευσμένων ονείρων για άλλη μια φορά. Καθώς, μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι πολλοί, οι βουβοί, οι ανώνυμοι, ακόμα δεν έχουν νιώσει τη ζωή τους να αναβαθμίζεται στο ελάχιστο. Η μοναδική ελληνική γραφειοκρατία, ίδια και απαράλλακτη είναι πάντα εκεί σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής και μοιάζει να έχει κατασκευασθεί επίτηδες για να εξευτελίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Πριν από ένα χρόνο, στις 15 Νοεμβρίου έγραφα στην εφημερίδα μεταξύ άλλων:


«Και αν τότε είχες απέναντι το απόλυτο μαύρο, τον ταυτοποιημένο φασισμό, τώρα, με όλες τις παραλλαγές του γκρίζου τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, πολύ πιο μπερδεμένα, πολύ πιο δυσανάγνωστα.

Ακόμα και στο Wall των Pink Floyd που εξέφρασε μία ολόκληρη γενιά, ο ουρανός ήταν ευδιάκριτος πάνω από τον τοίχο. Ήξερες, καταλάβαινες γιατί έπρεπε να τον γκρεμίσεις.
Τώρα;
Τώρα, μοιάζει το γκρέμισμα αναγκαίο όπως πάντα, αλλά ο ορίζοντας είναι αόρατος. Ανύπαρκτος. Χτισμένος, ακόμα και αυτός.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!
Τι ωραίο που ακούγεται ε;

Μα είναι, να το πω έτσι, η δουλειά, το καθήκον κάθε νέας γενιάς η Ρήξη.

Αλλιώς τίποτα δεν προχωρά, τίποτα δεν κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά, ακόμα και αν, σε αυτό το «μπροστά» είναι το χείλος του γκρεμού.»

Το άρθρο, είχε τον τίτλο «Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε και ελευθερία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία» Νέο παράθυρο.

Από ένα εκπληκτικό σύνθημα που είχα δει στην Αθήνα κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μου, και που είχε φανεί σαν το μόνο ζωντανό «κάτι» που είδα εκείνες τις μέρες στην πόλη.

Και, στην τελευταία παράγραφο έγραφα τότε- 15 Νοεμβρίου του 2008:
«Τελειώνω και στην τελευταία αράδα νιώθω έντονα την ανάγκη να το πω ξανά, ίσως πιο καθαρά: Είναι τσουνάμι αυτό που θα έρθει. Δεν ξέρω ποιο "τεκτονικό" ρήγμα θα προκαλέσει τον κοινωνικό σεισμό, αλλά αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι εκτός ελέγχου. Θα είναι η μαζεμένη, η αθροισμένη οργή για την ξεδιάντροπη κοροϊδία πολλών, πάρα πολλών χρόνων. Η ατμόσφαιρα στην Αθήνα μυρίζει μπαρούτι.
Όποιος δεν το καταλαβαίνει, έχει μάλλον χάσει κάθε αίσθηση με την πραγματικότητα...»

Μέσα στο μυαλό μου είχα μαζεμένα τα Βατοπέδια, τα κατακαμένα δάση, τα δομημένα ομόλογα, το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, την περίοδο του Χριστοδουλικού σκοταδισμού, την εξάπλωση του Καρατζαφερικού φασιστικού καρκινώματος, τα διαλυμένα Πανεπιστήμια, τους τεμπέληδες της άγονης πια ελληνικής κοιλάδας, τους χιλιάδες βολεμένους αργόμισθους των κομματικών διορισμών, τον διάχυτο αλλά χωρίς διοχέτευση ηλεκτρισμό χιλιάδων νέων ανθρώπων ζυμωμένων μέσα στην απαξία των πάντων-και πως αλλιώς δηλαδή;

Και ήρθε η σφαίρα του Κορκονέα. Μια σφαίρα εκτοξευμένη χρόνια πριν που τρύπωσε στο δικό του περίστροφο για να βρει τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Φόνος εξ αμελείας;
Όχι. Φόνος «εκ προθέσεως συστήματος». Ενός ολάκερου συστήματος που λειτουργεί ευνουχιστικά και δολοφονικά γιατί μόνο έτσι ξέρει να υπάρχει.

Και έγινε εν μία νυκτί ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ερήμην του, άθελά του, ο Εξεγέρτης.

Μπήκε μπροστά σε όλα όσα ακολούθησαν.Ήταν στην κεφαλή κάθε πορείας. Και δεν ήταν ένας.

Η Κορκόνια σφαίρα τον πολλαπλασίασε σε χιλιάδες Αλέξανδρους που ενώθηκαν με τη μοναδική αλήθεια που μπορεί να γεννήσει η οργή ενός πολύ νέου ανθρώπου που νιώθει όχι απλά αδικημένος αλλά προσβεβλημένος στην ίδια του την ύπαρξη.

Την αλήθεια που έστω και τυφλά ζητά το αυτονόητο: Να ζήσει. Όχι να επιβιώσει.

Το λαμπαδιασμένο δέντρο του Συντάγματος, καίει ακόμα.

Μόνο που φέτος, η οργή, θα είναι ένα χρόνο μετά.

Φέτος, στις 6 Δεκεμβρίου, στου Αλεξάνδρου του Εξεγέρτη, ο πήχης πρέπει να ψηλώσει.

πηγή: http://politispittas.blogspot.com/2009/12/6-2009.html

πηγή tvxs

Στα πάρκινγκ του αεροδρομίου, ήδη εδώ και αρκετό καιρό μαζεύουν σκόνη πολλά αυτοκίνητα εξαιρετικής πολυτέλειας. Η άμμος, που έχει καλύψει τα παρμπρίζ , είναι κολλημένη και δημιουργεί μια ξερή λάσπη που δύσκολα θα φύγει.
Σε αρκετά αυτοκίνητα, τα ελαστικά έχουν αρχίζει να ρυτιδιάζουν και να σκάνε καθώς ο συνδυασμός των υψηλών ημερήσιων θερμοκρασιών με των ψυχρών νυχτερινών και τις απίστευτες υγρασίες, δίνουν στη φθορά μεγάλη ταχύτητα.
Οι λεηλασίες δειλές ακόμα, αλλά έχουν ξεκινήσει. Βλέπεις αυτοκίνητα με σπασμένα τζάμια και μέσα τους, τις θέσεις των στερεοφωνικών και των τηλεοράσεων ξεκοιλιασμένες.

Κάποια, έχουν μεταβληθεί σε πρόχειρα καταλύματα απολυμένων εργατών που απλήρωτοι εδώ και μήνες διώχθηκαν κακήν κακώς χωρίς καν το εισιτήριο της επιστροφής στην Ινδία και το Πακιστάν.

Πλάνητες, ανέστιοι, πένητες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της βάναυσα σκληρής δουλειάς για χρόνια στο ερμαφρόδιτο οικοδόμημα της Ανατολής, στον βωμό της έπαρσης χιλιάδων ατσαλάκωτων με τα χαμόγελα τύπου Colgate.

Τα αυτοκίνητα πάντως δεν ήταν άδεια. Βρήκαν, εκτός από πρόχειρο κατάλυμα, και πολλά ρούχα, τσάντες, φωτογραφικές μηχανές.
Μόνο που πια, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να αγοράσει έστω σε τιμή ευκαιρίας.

Πάντως, τα παρατημένα πολυτελή αυτοκίνητα, αποδείχθηκαν πολύ καλύτερος χώρος διαμονής από τους τρισάθλιους χώρους φιλοξενίας που το Εμιράτο είχε προβλέψει για τους εργάτες.


Ήταν πριν από ένα δυο χρόνια, καθώς είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με την μούρλα που έπαθαν διάφοροι για το Dubai, και, δεν ξέρω πως, αλλά μπήκα στο Google γράφοντας στην Αναζήτηση τη φράση «Dubai Labour» .

Ήθελα να δω ποιοι είναι αυτοί που οικοδομούν το «θαύμα της ανατολής». Είχε τόσο πολύ πήξει το κεφάλι μου από τους ενθουσιασμένους που έβλεπαν στην περιοχή το «μέλλον», που αναρωτήθηκα κάποια στιγμή αν πράγματι, το «θαύμα» αγγίζει αναλογικά όλους.

Παρακολουθούσα για καιρό ανθρώπους που μιλούσαν για τη Νέα Υόρκη της Ανατολής, για το αριστούργημα του μέλλοντος, για τον τόπο που όλα είναι «τέλεια» κλπ.

Είχα αρχίσει να γεμίζω με τεράστιες επιφυλάξεις καθώς έβλεπα στην τηλεόραση τα τερατώδη κτίρια, τις απίστευτες παρεμβάσεις στη φύση με τη δημιουργία τεχνητών νησιών, είχα αρχίσει να νιώθω κάπου μέσα μου. πως δεν μπορεί, όλο αυτό το «πράγμα» κάποια στιγμή θα στομώσει, θα φτάσει σε αδιέξοδο, θα καταρρεύσει γιατί, είναι αν μη τι άλλο βιασμός παρά φύση. Και μάλιστα, κατ’ εξακολούθηση.

Η χυδαιότερη έκφραση θαρρώ του Καπιταλισμού βρήκε την ιδανική της έκφραση στο «θαύμα του Dubai». Και είναι η χυδαιότερη, γιατί από πολλούς αντιμετωπίστηκε ως «νέα πρόταση για την ανάπτυξη του 21ου αιώνα».

Ανεξέλεγκτη μεσαιωνική εκμετάλλευση ανθρώπων, ανεξέλεγκτες παρεμβάσεις στη φύση, αρχιτεκτονικά τερατουργήματα που εισβάλλουν με θράσος στον ουρανό για να επιδείξουν την μηχανική επικυριαρχία, τεχνητά νησιά, τεχνητά ποτάμια, τεχνητές πίστες χιονιού για σκι, τεχνητές παραλίες, και εν τέλει τεχνητοί άνθρωποι που είδαν όλα αυτά σαν πρόταση και μοντέλο για το μέλλον του κόσμου.

Dubai, ο ορισμός του υπερθετικού:
Το πολυτελέστερο ξενοδοχείο του πλανήτη ( Burj Al Arab)
Το ψηλότερο κτίριο του πλανήτη ( Burj Dubai)

Και, κάπου 250.000 εργάτες που δούλευαν στις κατασκευές για λιγότερο από 10 δολάρια την ημέρα.

Ο επισκέπτης βέβαια, ποτέ δεν έρχονταν σε επαφή με τους εργάτες.
Καλά κρυμμένοι, σε φρουρούμενα και περιφραγμένα παραπήγματα που φέρνουν στο νου στρατόπεδα συγκέντρωσης, στοιβαγμένοι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς στοιχειώδεις χώρους υγιεινής και εστίασης, μεταφερόντουσαν στις οικοδομές με ειδικά λεωφορεία και με αυτά επέστρεφαν.

Οποιαδήποτε επαφή με τουρίστες, ήταν απαγορευμένη δια ροπάλου.

Είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική η απέραντη μυστικότητα με την οποία για χρόνια τυλίχθηκε αυτή η πλευρά του οικονομικού «θαύματος». Και είναι ακόμα πιο χαρακτηριστική η ευκολία με την οποία οι δυτικοί επισκέπτες ή και μόνιμα εγκατεστημένοι εκεί ως στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων, έθαβαν στα τρίσβαθα του μυαλού τους μια πραγματικότητα που τους χαλούσε την εικόνα του ιδανικού κόσμου.

Δεκάδες διαφημιστικά φυλλάδια και σποτάκια που προβάλλονταν αποκλειστικά σε χώρες όπως το Πακιστάν καλούσαν τις πανστρατιές των έτσι και αλλιώς εξαθλιωμένων του 3ου κόσμου να έρθουν στη γη της επαγγελίας και να πάρουν γερά μεροκάματα. Χιλιάδες ήταν αυτοί που ανταποκρίθηκαν.

Κάτω από τη μύτη μας, μπροστά στο αλλήθωρο βλέμμα μας, περνούσαν ολάκερα καραβάνια σκλάβων που έφθαναν εκεί και έβλεπαν σε λίγες ώρες τις υποσχέσεις των ατζέντηδων φτηνής εργασίας να γίνονται σκόνη.

Η εικόνα, είναι πια σουρεαλιστική.
Οι βίλες των πραγματικά πλουσίων και διάσημων παραμένουν.
Μόνο που μοιάζουν πια σαν φωτάκια που αναβοσβήνουν σε ένα καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Τεράστια ημιτελή οικοδομήματα παρατημένα, πάμπολλα κλειστά μαγαζιά, άδεια εμπορικά κέντρα και οι μηχανές του τεχνητού χιονιού άνεργες, κινδυνεύουν να σκουριάσουν.

Οι παρατημένες Ferrari στο αεροδρόμιο, τα άδεια καζίνο, αρκετά μεσαία στελέχη που εγκατέλειψαν τις ευρωπαϊκές πατρίδες τους ελπίζοντας σε γρήγορη ανέλιξη και πλουτισμό και που τώρα βρέθηκαν χωρίς δουλειά, είναι τα φαντάσματα, ο αντίλαλος του πιο προκλητικού πάρτι που στήθηκε εδώ και δεκαετίες.

Ένα πάρτι που τέλειωσε όπως του έπρεπε.
Προσθέτοντας όμως ακόμα μεγαλύτερη απόγνωση σε αυτούς που τώρα ψάχνουν να βρουν πως θα επιστρέψουν σε κάποιο Μπανγκλαντές σε κάποιο Πακιστάν…

Και καθώς αυτοί προσπαθούν πρόσκαιρα να βολευτούν σε κάποιο Cayenne, ο Εμίρης του Dubai (που πάντως δεν πρόκειται να γίνει κακομοίρης) ψάχνει να δει πως θα καλύψει την μαύρη τρύπα των 90 περίπου δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Είτε τα καταφέρει πάντως είτε όχι, τα πολυώροφα φαντάσματα των μισοτελειωμένων σύγχρονων πύργων δεν έχουν καμία ελπίδα να ολοκληρωθούν, και κάποια στιγμή είτε θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν είτε θα γίνουν «πάσης φύσεως υλικά προς πώληση».

Δεν θα κρύψω τα αισθήματά μου. Κάθε φορά που βλέπω την αλαζονεία να συντρίβεται, χαίρομαι. Μόνο που πάντα αυτή η χαρά είναι φορτωμένη και φιλτραρισμένη με μια πικρή γεύση. Γιατί, οι αλαζόνες κατά το μάλλον ή το ήττον θα βρουν τρόπο να συνεχίσουν. Ενώ αυτοί που θα έχουν συντριβεί από το οικοδόμημα της αλαζονείας τους χάνονται στο πιο πυκνό σκοτάδι.

Δεν ξέρω, από χτες στο μυαλό τριγυρνά εκείνο το παλιό τραγουδάκι: «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια κομμάτια»

Και το Dubai, έχει πολύ άμμο. Μα πάρα πολύ άμμο.
Και ζούμε σε εποχές ισχυρών ανέμων.

Του Γιώργου Πήττα.

πηγή tvxs

Γραπτή δήλωση από τον Γκόρντον Μπράουν για τον «πατέρα» της τεχνητής νοημοσύνης.

Χρειάστηκε μια online καμπάνια που συγκέντρωσε 30.000 υπογραφές για να ζητήσει συγγνώμη η βρετανική κυβέρνηση για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τον πατέρα της τεχνητής νοημοσύνης Alan Turing.
"Εκ μέρους της βρετανικής κυβέρνησης και όλων όσοι ζουν σήμερα ελεύθεροι χάρη στη δουλειά του Alan, είμαι υπερήφανος να πω: ζητούμε συγγνώμη, σού άξιζαν καλύτερα" αναφέρει σε γραπτή του δήλωση ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν.

Ο Alan Turing ήταν ο βασικότερος, ίσως, συντελεστής στην προσπάθεια αποκωδικοποίησης της μηχανής Enigma που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συσκευή χρησιμοποιείτο για την αποστολή κρυπτογραφημένων μηνυμάτων και το "σπάσιμο" του κώδικά της αποτελούσε ζήτημα ύψιστης προτεραιότητας, προκειμένου το βρετανικό Ναυτικό να αντιμετωπίσει τη δραστηριότητα των γερμανικών υποβρυχίων.

"Δεν θα υπερέβαλα αν έλεγα πως χωρίς την ξεχωριστή του συμβολή η ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εύκολα θα μπορούσε να ήταν διαφορετική. Πραγματικά, ήταν ένας από εκείνους που μπορούμε να ξεχωρίσουμε για τη μοναδική συμβολή τους... Το χρέος της ευγνωμοσύνης που του οφείλεται κάνει τα πάντα πιο τρομακτικά... του επιφυλάχθηκε τόσο απάνθρωπη συμπεριφορά".

Μετά το τέλος του πολέμου ο Alan Turing συνελήφθη κατηγορούμενος για ομοφυλοφιλία και υποχρεώθηκε σε "θεραπεία". Δύο χρόνια αργότερα, το 1954,, αυτοκτόνησε. Ηταν μόλις 41 ετών.

Εκτός από την καθοριστική συμβολή του στη διάρκεια του πολέμου ο Turing έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Η προσπάθεια για την -έστω και εκ των υστέρων- έγγραφη συγγνώμη της βρετανικής κυβέρνησης ξεκίνησε από μια online εκστρατεία που ανέλαβε ο συγγραφέας και επιστήμονας John Graham-Cumming. Στόχος ήταν να συγκεντρωθούν 500 υπογραφές, στο τέλος όμως της εκστρατείας 30.000 άνθρωποι είχαν προσθέσει το όνομά τους στο σχετικό κατάλογο.

πηγή ελευθεροτυπία

Αυθαίρετες αποστρατείες αξιωματικών για κομματικούς λόγους, παράνομες μεταθέσεις που στη συνέχεια ακυρώνονται από τα δικαστήρια, στημένοι διαγωνισμοί για προσλήψεις και προαγωγή των «ημέτερων». Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του πυροσβεστικού σώματος, όπως αποκάλυψε στο tvxs ο απόστρατος αρχιπύραρχος κ.Χρυσανθακόπουλος.





Τώρα η νέ δημοκρατία βρίσκει εχθρούς εκεί που παλιότερα η ίδια παράταξη έβρισκε φίλους, το '61 που είχαν ψηφίσει και κάτι πεύκα αν δεν θυμόσαστε.



πηγή tvxs

Ένα εκπληκτικό άρθρο που βρήκα στο tvxs και είναι ακριβώς ότι σκεφτόμουν και εγώ αυτές τις μέρες. Απλά τέλειο!!!!Συνοψίζει τις σκέψεις του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτών της ψωροκώσταινας.






«...Ο κος Σαμαράς φρόντισε να τινάξει στον αέρα τόσο το άκρως επιφανειακό προφίλ που είχε αρχίσει να χτίζει, όσο και να βάλει ένα μεγαλοπρεπές αυτογκόλ στην εστία της Ελλάδας στο υποτιθέμενο εθνικό ζήτημα περί επιστροφής των Μαρμάρων...» Του Γιώργου Πήττα, αρθρογράφου της κυπριακής εφημερίδας «Πολίτης» και συνεργάτη του tvxs.gr.
“British, keep our Marbles please”…

Με λαμπρές τελετές και φουσκωμένα μελοδραματικά λογύδρια αλά Γκρέκα, άνοιξε πριν από λίγο καιρό το νέο Μουσείο Ακροπόλεως.

Ο Υπουργός Πολιτισμού, βρήκε μάλιστα χρυσή ευκαιρία να απωθήσει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και να επενδύσει στο «ήρεμο αλλά στιβαρό ηγετικό του προφίλ» όπως εμφανώς επιβάλλει η επικοινωνιακή του στρατηγική.

Όμως, παρά τη σπουδή, τα μεγάλα λόγια και τις εξάρσεις για το χρέος των Βρετανών να επιστρέψουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα ο κος Σαμαράς φρόντισε να τινάξει στον αέρα τόσο το άκρως επιφανειακό προφίλ που είχε αρχίσει να χτίζει (οφειλόμενο κυρίως στο εξαιρετικά χαμηλό γενικό επίπεδο) όσο και να βάλει ένα μεγαλοπρεπές αυτογκόλ στην εστία της Ελλάδας στο υποτιθέμενο εθνικό ζήτημα περί επιστροφής των Μαρμάρων.

Τα κατάφερε όλα αυτά σε μηδενικό χρόνο, επαναφέροντας εν έτει 2009 του 21ου αιώνος λογοκριτικές πρακτικές και μεθοδεύσεις που όχι μόνο θυμίζουν άλλες παλαιότατες εποχές αλλά επίσης εκτοξεύουν την Ελλάδα αμέτρητα μίλια μακριά από την Ευρώπη στην οποία θεωρητικώς ανήκει.

Όμως, κατά τη δική μου ανάλυση τουλάχιστον, από την ίδια τη λογοκρισία που διαπράχθηκε στην ταινία του Κώστα Γαβρά για το Μουσείο, είναι ακόμα πιο επικίνδυνη η αδυναμία των «αρμοδίων» δηλαδή του κου Παντερμαλή Διευθυντή του Μουσείου όσο και του Πολιτικού του προϊσταμένου, του Υπουργού Πολιτισμού, να υποψιαστούν έστω και στο ελάχιστο τη θύελλα των αντιδράσεων που η πράξη τους θα ξεσήκωνε.

Τρανή απόδειξη για το πόσο βαθύτατα ανερμάτιστοι άνθρωποι ελέγχουν την Ελλάδα.

Και καλά το «Ιερατείο», που διέταξε τη λογοκρισία.
Όπως ορθά κοφτά είπε ο ίδιος ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς «Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της». Το εξαιρετικά ανησυχητικό, βρίσκεται σε ένα άλλο σημείο το οποίο επίσης ο διακεκριμένος σκηνοθέτης εντοπίζει μέσα σε 8 λέξεις : «Τα ιερατεία κάνουν ακόμα ότι θέλουν στην Ελλάδα».

Η εκκλησία λοιπόν, «θίχτηκε, ενοχλήθηκε, προσβλήθηκε» από μία σκηνή της ταινίας που δημιούργησε κατόπιν παραγγελίας ο κος Γαβράς.

Μια σκηνή διάρκειας 1 λεπτού και 40 δευτερολέπτων στην οποία αναδεικνύονται οι καταστροφές που υπέστη ο Παρθενώνας από τους ιερείς του χριστιανισμού που αφού έθραυσαν με μανία γλυπτά και αετώματα εγκατέστησαν έναν τεράστιο σταυρό για να τον…αποκαθάρουν από το ειδωλολατρικό μίασμα και στη συνέχεια τον μετέτρεψαν σε χριστιανική εκκλησία.

Βεβαίως, το συγκεκριμένο ιστορικό επεισόδιο, είναι ένα από τα πολλά, εκπροσωπεί μία από τις αναρίθμητες καταστροφές που έγιναν σε βάρος του Παρθενώνα από πολλούς και ποικίλους, γνωστούς και μη εξαιρετέους.

Ο κος Γαβράς, διακεκριμένος σκηνοθέτης, γνωστός σε όλον τον κόσμο, με μια καριέρα στην οποία έχει μαζέψει όλα τα μεγάλα βραβεία που υπάρχουν στον πλανήτη για τον Κινηματογράφο, θεώρησε πρέπον (ως όφειλε άλλωστε) στη μικρή ταινία που δημιούργησε για την Ιστορία της Ακρόπολης να περιλάβει όλες τις ιστορικές καταστροφές.

Μπορώ να υποθέσω μάλιστα πως σαν φλογερός απόδημος Έλληνας που αποδεδειγμένα είναι, με τεράστια χαρά δημιουργούσε αυτό το φιλμάκι νιώθοντας πως επιτέλους μπορεί να εκφραστεί ολοκληρωμένα ως Έλληνας Ευρωπαίος, κοιτάζοντας την ιστορία της πατρίδας του κατάματα, με αυτοπεποίθηση και χωρίς επαρχιώτικο κόμπλεξ.

Τι πικρή διάψευση όμως που του επεφύλαξε η χαλασμένη Ελληνική Πολιτεία, το κράτος της αναξιοκρατίας, το παπαδοκρατούμενο αλλοτριωμένο έθνος.

Τα βλοσυρά ράσα που εσχάτως απέκτησαν και επιστημονικές απόψεις δηλώνοντας από τις τηλεοράσεις με επιμονή πως η νέα γρίπη δεν μεταδίδεται μέσω της «θείας» κοινωνίας, επέβαλλαν για άλλη μία φορά το υπέρμετρο «εγώ τους» και την επί της επικράτειας ιδιοκτησιακή και καθεστωτική νοοτροπία τους.

Γιατί όχι άλλωστε; Υπάρχει Ελληνική Πολιτεία που θα τους πει ποτέ «όχι»; Υπάρχει άραγε Ελληνική Πολιτεία καν; Οι «λειτουργοί» της, ως γνήσιοι υποτελείς οσφυοκάμπτες, ως ασπόνδυλα μαλάκια με βεντούζες στη εξουσία έσπευσαν ασμένως να πραγματοποιήσουν την Ιερά Επιταγή. Και ο κος Παντερμαλής, ανέλαβε χρέη μοντέρ και πετσόκοψε το φιλμ του κου Γαβρά , το οποίο ήδη προβάλλονταν εγκεκριμένο στο Μουσείο.
Χωρίς καν να ενημερώσει τον σκηνοθέτη!

Αυτό και αν είναι χαρακτηριστικό! Ορμώμενος προφανώς από την αυτοπεποίθηση που του παρέχει η συνδιαλλαγή με την εξουσία, ούτε που του πέρασε από το μυαλό πως πρέπει να ενημερώσει τον σκηνοθέτη για το «πρόβλημα» που προέκυψε… Άλλο ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα συμπεριφοράς που φωτίζει τραγικά την απέραντη γύμνια και την έλλειψη πραγματικής παιδείας που υπάρχουν κάτω από την σπουδαιοφάνεια και τις ρητορικές αρλούμπες.

Όμως, τόσο αυτός όσο και οι προϊστάμενοί του (Υπουργός και εκκλησία) βουτηγμένοι στα βαθειά νερά της αμετροέπειας τους δεν φανταζόντουσαν ούτε την αντίδραση του κου Γαβρά, αντίδραση απόλυτα εναρμονισμένη στο μέτρο ενός ευρωπαίου σκεπτόμενου πολίτη, αλλά, κυρίως ούτε στην απίστευτη και ελπιδοφόρα αντίδραση που εκδηλώθηκε αυθόρμητα στην κοινωνία των Πολιτών.

Ένας και μόνο πολίτης, ονόματι Μηνάς Παπαγεωργίου χρειάστηκε για να λειτουργήσει σαν την πυρφόρα σπίθα που θα μετέδιδε την οργή που υπέβοσκε προφανώς έτοιμη. Άνοιξε, μόνος του στην αρχή, ένα γκρουπ διαμαρτυρίας στο Facebook. Και, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, τα μέλη της κοινότητας έγιναν δυο, τρεις, χίλιοι δεκατρείς για να είναι αυτή τη στιγμή που γράφω το άρθρο, πάνω από 6000! Η Κοινότητα μαζί και με άλλους ανεξάρτητους φορείς, ετοιμάζουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Μουσείο για αύριο Κυριακή στις 10 και 30 το πρωί.

Λοιπόν, British, keep our Marbles please! Ας κρατήσουν οι Βρετανοί τα Μάρμαρα!
Τουλάχιστον για την ώρα. Ποιος ξέρει; Ίσως το Ιερατείο, αν επιστρέψουν να θελήσει να τα περάσει από κανέναν…εξορκισμό μιας που τόσα χρόνια φιλοξενούνται σε χώρα απίστων, μη ορθοδόξων.

Προσωπικά, δεν βλέπω κανέναν λόγο να συνεχίσουμε να μαχόμαστε για την επιστροφή τους εφ’ όσων οι ίδιοι είμαστε ανίκανοι να κοιτάξουμε την ιστορία μας ως έχει, και όσο τα ιερατεία κάνουν ότι θέλουν.

Κακά τα ψέματα, πίσω από αυτή την υπόθεση, δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο από τον αναγκαίο και απόλυτο διαχωρισμό Πολιτείας και εκκλησίας και από τον πλήρη αφοπλισμό της τελευταίας στη δυνατότητα αποφασιστικών παρεμβάσεων στη δημόσια ζωή. Γνώμη, ασφαλώς μπορεί να έχει όπως ο καθείς.

Ας κρατήσουν οι Βρετανοί τα Μάρμαρα!
Γιατί, το Νέο Μουσείο, μπορεί να έχει τις τεχνικές προδιαγραφές να τα φιλοξενήσει, αλλά προφανώς η Πολιτεία δεν έχει αποκτήσει τον αναγκαίο ηθικό εξοπλισμό έναντι της Ιστορίας.

Ωραίο πράγμα οι υποδομές, οι δρόμοι και το Μετρό, αλλά, δυστυχώς από μόνα τους δεν συνθέτουν πολιτισμό, παρά μόνο την επίφασή του.

Μια επίφαση που προσπαθεί να κρύψει την κυρίαρχη βαρβαρότητα. Μάταια όμως.


http://www.politispittas.blogspot.com/

Το άρθρο δημοσιεύται στην έγκυρη Κυπριακή εφημερίδα "Πολίτης"