Original post can be found here
But do we tend to associate certain sounds with certain rooms? Do the spaces speak?

It is a common knowledge that we experience places not only by seeing but also by listening. In Spaces Speak, Are You Listening?, Barry Blesser and Linda- Ruth Salter take advance of his long career in audio engineering and her experience regarding space, and they examine auditory spatial awareness. They introduce the notion of aural architecture, integrating contributions from a wide range of disciplines such as architecture, music, acoustics, psychology, art and many others. According to them, when we think of architecture, we tend to visualize the properties of space that can be seen, especially boundaries like walls and surfaces. In contrast, aural architecture has aural boundaries. Moreover, the aural and acoustic attributes of a space have an influence on the moods and feeling of those who inhabit it. Searching for a certain high-impact space is easier than trying to construct it, since it is impossible to auralize a space that has never been experienced. So, it is obvious that we tend to listen to the unique voice of certain spaces but without realizing it most of the times.
But what happens when we leave our home? How we tend to aurally experience the city? The French philosopher and phenomenologist Jean- Francois Augoyard at the Centre de researche sur l’espace sonore et l’ environment urbain (CRESSON) at the National School of Architecture of Grenoble and lead soundscape researcher, makes an innovative approach. In his book, Sonic experience, a guide on everyday sounds, he introduces the notion of sonic effect, and he provides a sourcebook full of auditory examples with a distinctive architectural and urban context. Nevertheless, he clearly uses the notion of R. Murray’s soundscape and Pierre Schaeffer’s sound object. Augoyard believes that never before has the everyday contemporary soundtrack of urban space been so cacophonous, and he hopes to enrich our understanding of what it is to listen and the role sound plays to our environment.
Following the same path with CRESSON Bjorn Hellstrom, the writer of Noise Design: Architectural Modelling and the Aesthetics of Urban Acoustic Space, takes a structural approach to urban acoustic space. While most regulations adopt a defensive attitude towards noise, as unwanted sound, Hellstrom believes that urban noise, transient and immaterial as it is, makes public and private space less predictable and less monotonous, having a direct connection to transparent and fluid space, which is a central principle of contemporary architectural composition.
But is this transformation of the contemporary urban soundscape in the Western World, the result of major cultural and technological changes that took place in the beginning of 20^th century? Emily Thomson, in her book The Soundscape of Modernity: Architectural Acoustics and the Culture of Listening in America, 1900-1933, agrees that the dramatic transformations in what people heard and how they listened, were the result of the prevalence of a new aural culture. The new sound of the modern technology changed radically the experience of sonic space. This is a fact that you can visually notice for example when you experience the architecture of Boston’s Symphony Hall, which was built in 1900s and the architecture of Radio City Music Hall, which was built in the 1930’s. The architectural composition of these two stages is mainly the result of acoustics but its function changes entirely in these two cases.
The result of this journey is that; the connection between soundscapes and architecture is not a new but an ancient one. While the soundscape of the world changes, as R. Murray Schafer has stated in his book that introduced the notion of soundscape, modern man should learn to inhabit a world with an acoustic environment radically different from any other era. I believe that contemporary architects should stop designing for people without senses and focus on real space rather than space constructed by bits!


References:
Blesser, Barry and Linda-Ruth Salter. Spaces Speak, Are You Listening?: Experiencing aural architecture. Cambridge: The MIT Press, 2007. Print.
Auguyard, Jean-Francois and Henry Torgue. Sonic experience, a guide on everyday sounds. Quebec: McGill- Queen’s University Press, 2005. Print.
Hellstrom, Bjorn. Noise Design: Architectural Modelling and the Aesthetics of Urban Acoustic Space. (Doctoral Dissertation, School of Architecture, Royal Institute of Technology, KTH) Gotenborg: Reproman AB, 2003. Print.
Thomson, Emily. The Soundscape of Modernity: Architectural Acoustics and the Culture of Listening in America, 1900-1933. Cambridge: The MIT Press, 2004. Print.
Schafer, R. Murray. The Soundscape: Our Sonic Environment and the Tuning of the World. Vermont: Destiny Books, 1977,1994. Print

Picture sources:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Enraged_Musician
Second photograph is courtesy of Alex Stogiannis; Stockholm’s central station January 2013.
http://bicycleresearchproject.blogspot.gr/2013/01/18-emily-thompsons-soundscape-of.html

 The original article is posted here.

Taking a cue from fellow blogger Joseph Young and his blog posts about the 100th anniversary of Noises Manifesto, the words of Luigi Russolo about the great modern city came to my mind. According to Russolo, the city was characterized mainly by the sounds of the machine, as he was always in search of the music in technology as a true futurist that he was. 

  

My curiosity about connections between sound and architecture made me take a different path, so I researched musicians who have taken an interest in the city and architecture as a source of inspiration. Iannis Xenakis was a genius who used his personal memories of crowd, demonstrations and battles that took place in the city of Athens, during the German occupation in the Second World War, as a row music material, a true war soundscape. Using his own words “The whole world has observed the sonic phenomena regarding a large politicized crowd of hundreds of thousands of people. The human river recites a slogan with dissent rate. Afterwards another slogan is heard from the head of the demonstration and is transmitted until the end, by replacing the first one. So, a wave of transition starts from the head until the end of the demonstration. The clamor fills the city, the inhibitory power of the voice and the rhythm is the highest that could ever be. It is about an event particularly bright and beautiful regarding its own ferociousness. Thereafter, there is the conflict between the protestors and the enemy. The perfect rhythm of the last slogan decays in a vast crowd of chaotic screams that are transmitted until the end of the demonstration. Let’s imagine additional to that the bursts of the machineguns and the whistle of the bullets that add their intonation in this complete disarray. Then, very quickly, the crowd is dissolved, the sonic and the visual hell is succeeded by an explosive calmness, full of despair, death and dust.”  (Iannis Xenakis, 21).

 Iannis Xenakis' studies and his profession as an architect and engineer (these two were considered to be almost the same by Greek Universities in previous decades), as Makis Solomos marked in his book about Xenakis, affected deeply his music in terms of practical mathematics and a holistic spatial notion of sound. 

But can the opposite also be true? Can we find examples of architectural structures that are affected mainly by sound? As an architect and a theorist Juhani Pallasmaa stated in his book The Architecture of image: Existential Space in Cinema, since the 1970s architects have fervently sought connections with other art forms—such as seeking inspiration in painting, sculpture, literature and music. Architects’ interest in infusing their work with echoes of other art forms indicates that the architecture has become uncertain of its essence and future course. 

 Searching deeper in older historical periods, such as 1950s, I came across Steen E. Rasmussen’s classic architectural theory book Experiencing Architecture. Steen E. Rasmussen, a Danish architect and urban planner, acknowledged that “It is possible to speak of hearing architecture.” He believed that sound is a major factor of architecture—even if many of us could say that a building does not produce sound, and therefore cannot be heard. But isn't this also true about light? A building does not radiate light, yet it can be seen. Rasmussen concludes, “Though you cannot hear whether or not it is good architecture, neither is it certain you can see whether it is good or not, you can both see and hear if a building has character.” (Steen E. Rasmussen, 224).

And as I continued my journey exploring contemporary architecture, I came across the work of Peter Zumthor, a Swiss architect and winner of the 2009 Pritzker Prize, whose work I have always admired. As he claimed in his book Atmospheres, “The Sound of a Space” is one of the nine aspects that concerned him in order to generate a certain atmosphere in his buildings. He believes that interiors are like large instruments that collect sound, amplifying and transmitting it somewhere. According to Zumthor, that particular sound of his spaces has to do with the shape peculiar to each room, with the surfaces of the materials they contain and the materials that have been applied. 

But do we tend to associate certain sounds with certain rooms? Do the spaces speak? To be continued...

References:

Σολωμός, Μάκης. Iannis Xenakis: the Universe of an Idiosyncratic Creator. Αθήνα: εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2008. Print.

Pallasmaa, Juhani. The Architecture of Image: Existential Space in Cinema. Helsinki: Rakennustieto Publishing, 2007. Print.

Rasmussen, Steen E. Experiencing Architecture. Cambridge: The MIT Press, 1959, 1964. Print.

Zumthor, Peter. Atmospheres: Architectural Environments Surrounding Objects. Basel: Birkhauser, 2006, 2010. Print.

Picture sources:

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Kunsthofpassage_Dresden.jpg

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Expo58_building_Philips.jpg

http://littlespeakeasy.com/?p=318

Η Αίθουσα Τέχνης Vlassis Art Gallery συμμετέχει για τρίτη συνεχή φορά στη PhotoΒiennale / 22η Διεθνή Φωτογραφική Συνάντηση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, που φέτος έχει κεντρικό θέμα το ΛΟΓΟ, με την ομαδική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο: ‘ Break The Wall’, σε επιμέλεια της μουσειολόγου Γεωργίας Κουρκουνάκη.
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 22 Μαΐου, στις 20:00 (Βεροίας 6 Άνω Λαδάδικα) και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 09 Ιουνίου 2012.

  Παραγωγή: Φωτογραφικό Kέντρο Θεσσαλονίκης

 Στην έκθεση συμμετέχουν οι:

Ζαχαρίας Αυγερινός,
Σταύρος Δαγτζίδης,
Νάνσυ Εξάρχου,
Αιμιλία Καραποστόλη,
Βασίλης Καρκατσέλης,
Κωνσταντίνος Κίτσος,
Ευθύμης Μουρατίδης,
Roufixte designers productions, 
Σταύρος Σταματίου,
Βαλάσης Φέστας και
Γιάννης Χολογγούνης.

Σε μία εποχή που η πραγματικότητα σταδιακά αντικαθίσταται από την ψηφιακή κάποιοι ακόμα διεκδικούν τους τοίχους της απρόσωπης πόλης και κάνουν ηχηρή την παρουσία τους. Αόρατα χέρια, μέρα και νύχτα γράφουν συνθήματα σε τοίχους, σχεδιάζουν γκράφιτι και κολλούν αφίσες. Οι τοίχοι γίνονται οι μάρτυρες της ζωής της πόλης και καταγράφονται πάνω τους οι ανησυχίες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα των κατοίκων της. Εξάλλου έχουν καθιερωθεί ως οι πιο κατάλληλοι για να φιλοξενήσουν διαμαρτυρίες και συγκρούσεις. Στο αστικό τοπίο οι τοίχοι μεταμορφώνονται σε ένα χώρο δημόσιας σφαίρας που σπάει τον απομονωτισμό του καθενός μας, σπάει τον τοίχο που έχει χτίσει η σιωπή μας.
Οι τοίχοι εισβάλλουν στην καθημερινότητα μας και με πείσμα μας επιδεικνύουν τα καμώματα αγνώστων καλλιτεχνών και εσωστρεφών περιπλανητών, που πιθανόν να μη γνωρίσουμε ποτέ. Ως άλλοι «μάρτυρες» του κοινωνικού γίγνεσθαι, αντικατοπτρίζουν τις ανάγκες, τις αντιλήψεις, τα οράματα, αλλά και τον πολιτισμό της εκάστοτε κοινωνίας. Πάνω από όλα όμως καθρεφτίζουν τις ενδότερες μας σκέψεις, που πολλές φορές δεν τολμούμε να τις εκφέρουμε δυνατά. Μοιάζει σαν οι τοίχοι να έχουν τη δική τους εσωτερική ζωή, κρατώντας καλά κρυμμένα ‘μυστικά’. Μετατρέπονται σε φορείς συλλογικής μνήμης, πάνω στους οποίους στη διάρκεια των χρόνων καταγράφονται γεγονότα ξεχωριστά, στιγμές που αφήνουν ανεξίτηλο το σημάδι τους στον καθέναν. Πολιτικά συνθήματα, εφηβικοί προβληματισμοί, ανομολόγητες σκέψεις, προσωπικές ανησυχίες, νέες μόδες όλα είναι εκεί να σου μιλήσουν και ξέρουν να μιλάνε σε όσους θέλουν να ακούσουν. Συμφωνήσεις ή διαφωνήσεις με το μήνυμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αρκεί που το αναλογίστηκες, μόνο τότε εκπληρώνει το σκοπό του και ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει.
Οι καλλιτέχνες της έκθεσης σαν άλλοι αρχαιολόγοι έχουν ανασύρει με το φακό τους τα επεισόδια που βρίσκονται πάνω στους τοίχους της πόλης, συνδέοντας την καθημερινή ζωή με την τέχνη, μία σύνδεση αναπόφευκτη για τον καλλιτέχνη που έχει επιλέξει η θέση του να ανήκει στους δρόμους. Τα έργα της έκθεσης θέτουν ερωτήματα, δημιουργούν αντιφατικά νοήματα και υπερβαίνουν το όριο της απλής αναπαράστασης, καλώντας τους θεατές να ξεκινήσουν ένα νέο διάλογο με την τέχνη του δρόμου και τη δική τους πραγματικότητα. Στην έκθεση τα βίντεο, τα σλάιντς, οι φωτογραφίες, η ηχητική εγκατάσταση και η τέχνη του δρόμου υποβάλλουν το θεατή να αναλογιστεί την κοινωνική και πολιτική σημασία των τοίχων, τη μνημειακότητα που αυτοί κρύβουν και ίσως τελικά στα έργα να αναγνωρίσει τον εαυτό του.



Λίγα λόγια για το έργο των καλλιτεχνών:
 Οι φωτογραφίες του Ζ. Αυγερινού και του Ε. Μουρατίδη εξετάζουν τα επεισόδια πάνω στους τοίχους μεγεθυμένα μέσα από το φωτογραφικό φακό και απομονωμένα από το αστικό περιβάλλον ως ξεχωριστά συμβάντα που εξελίσσονται αυτόνομα πάνω τους. Η ταύτιση με το μήνυμα και η συναισθηματική κατάσταση που προκαλεί οδηγεί τους καλλιτέχνες στη φωτογραφική αποτύπωση του γεγονότος.
Στο έργο της Ν. Εξάρχου ένας ακόμα παράγοντας εισέρχεται στο έργο της, αυτός του χρόνου. Τα έργα της καταγράφουν τα ίχνη που αφήνουν στους τοίχους οι άνθρωποι κι ο χρόνος, εστιάζοντας στη λεπτομέρεια, την τυχαία εικαστική σύνθεση του δρόμου που τραβάει την προσοχή της. Με ματιά ζωγράφου επιλέγει τα σημάδια που άφησε ο χρόνος στα απολειφάδια από τις ζωές των άλλων, καμία φορά είναι λέξεις στους τοίχους, άλλοτε πάλι χρώματα και σχήματα που η ρυθμική τους εναλλαγή φτιάχνει μουσική για τα ματιά, εξηγεί η καλλιτέχνης.
Το συνολικό έργο των ογδόντα σλάιντς του Β. Φλέσα που παρουσιάζεται με τη μορφή αρχείου από συνθήματα της δεκαετίας του 80’ και του 90’ μας καλεί σε μία ιστορική ανασκόπηση των γεγονότων που τάραξαν την Αθήνα εκείνη την εποχή και παρουσιάζει τη διαφορετική αισθητική της εποχής.
 Ο Γ. Χολογγούνης στο έργο του υπονοεί την ανθρώπινη παρουσία και τη σχέση της με τους τοίχους μέσα από τις ανθρώπινες σκιές και τα τεκμήρια του πολιτισμού που προβάλλονται μπροστά από αυτούς.
Το ανθρώπινο στοιχείο είναι παρόν και στις φωτογραφίες του Κ. Κίτσου και του Σ. Σταματίου, οι οποίες παρουσιάζουν ντοκουμέντα καθημερινών στιγμών στα οποία η ειρωνεία αναδύεται, όταν ο φακός συλλαμβάνει την οπτική σύζευξη ανθρώπου και αστικού περιβάλλοντος.
Φτάνοντας στη διαχρονική σημασία των τοίχων ο Β. Καρκατσέλης παρουσιάζει τους τοίχους ως σημεία που διηγούνται ξεχωριστές ιστορίες οι οποίες περιλαμβάνουν «το παρελθόν που φθάρθηκε ..και το εκάστοτε παρόν που χάνεται το ίδιο εύκολα» εξηγεί ο καλλιτέχνης. Σε μία αναζήτηση για την καταγραφή αυτών των ιστοριών χρησιμοποίησε το φωτογραφικό μέσο για να αποτυπώσει τις ιστορίες των αποκλεισμένων από τα ‘μέσα μαζικής εξόντωσης’ πολιτών, όπως αναφέρει επιλέγοντας τη «μετωπική φωτογραφία που οριοθετεί την επιφάνεια αναπαραγωγής με τρόπο τέτοιο που να ανάγει στο κατ’ ομοίωση».
Το βίντεο του Σ. Δαγτζίδη διαπραγματεύεται τον πολιτικό λόγο των εφημερίδων τοίχου, ο οποίος «μπαινει στο μίξερ του δρόμου μαζί με τις διαφημίσεις, τις κομματικές γιορτές επισήμων και γκρουπουσκουλων, parties, και ήχους και καταλήγει στο τέλος σαν πολιτικός πολτός», με το ερώτημα να πλανάται: τελικά τι μένει στο θεατή-ακροατή;»
Η ηχητική εγκατάσταση της Α. Καραποστόλη, η οποία δημιουργήθηκε για τη συγκεκριμένη έκθεση, «στα διαφανή όρια μεταξύ του “μέσα” και “έξω”, περιλαμβάνει δύο συστήματα ήχου. Το ένα αναπαράγει το λόγο της εξουσίας και το άλλο, το λόγο του εξουσιαζόμενου. Μια προσπάθεια δημιουργίας μιας ηχητικής πύλης που ορίζει μια φαντασιακή αντιπαράθεση, ένα διάλογο που δε γίνεται ποτέ την ίδια στιγμή αλλά πραγματοποιείται πάντα στον ίδιο δημόσιο χώρο».
Τέλος, τα έργα από την ομάδα Roufixte designers productions ως γνήσια έργα τέχνης του δρόμου θα εμφανιστούν στους τοίχους έξω από τη γκαλερί Vlassis Art Gallery σε ανυποψίαστο χρόνο, όταν οι θεατές της έκθεσης δε θα βλέπουν, ακριβώς όπως συνηθίζει η ομάδα. Με όπλο την ανωνυμία τους και το πεδίο που τους προσφέρουν οι τοίχοι της πόλης καταγράφουν την επικαιρότητα και τη σχολιάζουν με καυστικό και εύστοχο τρόπο, με σκοπό να περάσουν μηνύματα και να αγγίξουν την ανθρώπινη ψυχή.
 Γεωργία Κουρκουνάκη Μουσειολόγος

Παράλληλες δράσεις: Την ημέρα των εγκαινίων θα γίνει δημόσια προβολή φωτογραφιών από συνθήματα σε τοίχους, που τράβηξαν οι : Ζαχαρίας Αυγερινός, Κάλλη Μπέλλου, Βασίλης Καρκατσέλης, Κωνσταντίνος Κίτσος, Νίκος Κοτζαμπασάκης, Ευθύμης Μουρατίδης, Σταύρος Σταματίου και ο Βαλάσης Φέστας. Σημαντικό μέρος της έκθεσης είναι η δημόσια παρουσία των φωτογραφιών εκεί όπου δημιουργηθήκανε. Οι τοίχοι που φωτογραφηθήκανε θα ξαναγυρίσουν στους τοίχους.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, σε ημερήσια σχεδόν βάση, προβολές πολλαπλάσιων της έκθεσης έργων, θα πραγματοποιούνται σε πολλά μέρη της πόλης. 1000 περίπου τοίχοι με συνθήματα, που περιλαμβάνουν όλη την πολιτική ιστορία της Ελλάδας των τελευταίων 40 ετών, θα περιπλανηθούν στους τοίχους της πόλης που γιορτάζει φέτος έναν ακόμη σταθμό στην ιστορία της. Το πρόγραμμα αυτών των προβολών, που πολλές φορές θα συνοδεύονται από δράσεις, μουσικά happening και άλλες εκδηλώσεις, θα ανακοινώνεται με ξεχωριστά Δελτία Τύπου και θα αναρτάται στο site του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης www.fkth.gr

(Για περισσότερες πληροφορίες επί των προβολών: Καρκατσέλης Βασίλης τηλ 6942 860 890) Περισσότερες Πληροφορίες PhotoBiennale 2012 / 22η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση
1ο μέρος: Μάιος-Ιούλιος 2012,
2ο μέρος: Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2012
www.photobiennale.gr “Break The Wall” Vlassis Art Gallery Βεροίας 6, Άνω Λαδάδικα
 Διάρκεια Έκθεσης: 22 Μαίου ως 09 Ιουνίου 2012
 Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή: 16:00 – 20:00, Σάββατο: 10:00 – 15:00
6973406526, 6972282438
vlassisart@yahoo.com

What do you hear when you listen to the Earth?

The World Listening Project invites you to participate in "Listen to the Earth," a global event that happens during Earth Week. Listen to the Earth activities include listening to one's soundscape, field recordings, soundwalks, performances, other practices that pertain to acoustic ecology, and more.
 

http://act.earthday.org/event/listen-earth-2012


http://www.worldlisteningproject.org/
 

My answer :

“24 hours, 5 gardens and 1 digital recorder”

a series of field recordings in the seaside "Nea Paralia" of Thessaloniki.

Listen to the track 

As an inhabitant of a Greek city, I find it very hard to come across nature in my everyday life. Unlike other European cities with numerous vast parks like Munich, Stockholm, e.t.c. Thessaloniki lacks one, so the seaside is the only opportunity to Listen To The Earth!

On the seaside of Thessaloniki a new architectural project of urban regeneration is taking place. The architects of the project, Prodromodos Nikiforidis and Bernard Cuomo, succeeded in making a high quality urban space, even if parts of their design were not accomplished. The seaside of the city is a very strong limit between the city and the sea, man and nature. The design proposal uses as a first guideline the previous statement and as a second, the idea of appropriation; People feel free to use the urban space and express themselves as they pleased.

At the present time, April 2012, the design is separated in five gardens (the other ones are under construction). These gardens have strong natural elements, which I would like to highlight using my field recordings as an approach to the main question, What do you hear when you listen to the Earth?

The field recordings held during the night of 20-21^th of April and during the midday of 21^th of April. After selecting the ones I found more interesting, I reorganized their sequence in order to match the architectural pattern of the gardens. First you will listen to “the garden of music” during the nighttime and afterward during the daytime. The second one is “the garden of water” which has by far the most natural elements combined (also nighttime and midday), third is “the garden of memory”, forth “the garden of roses” and last “the garden of sound”. During the final minute you can listen to the seaside being resonated by the strong wind.

As a result I would like to stress how powerful listening is and how intensely you can experience the architectural environment through that sense. Moreover, considering the different natural elements, space qualities change drastically between day and night (birds during the daytime, frogs during nighttime, windy days, e.t.c.). These changes occur in such ways that traditional means of architectural design cannot predict.