true dubai
Published by Emilie under αρχιτεκτονική, πολιτική on Δευτέρα, Νοεμβρίου 30, 2009
Στα πάρκινγκ του αεροδρομίου, ήδη εδώ και αρκετό καιρό μαζεύουν σκόνη πολλά αυτοκίνητα εξαιρετικής πολυτέλειας. Η άμμος, που έχει καλύψει τα παρμπρίζ , είναι κολλημένη και δημιουργεί μια ξερή λάσπη που δύσκολα θα φύγει.Σε αρκετά αυτοκίνητα, τα ελαστικά έχουν αρχίζει να ρυτιδιάζουν και να σκάνε καθώς ο συνδυασμός των υψηλών ημερήσιων θερμοκρασιών με των ψυχρών νυχτερινών και τις απίστευτες υγρασίες, δίνουν στη φθορά μεγάλη ταχύτητα.
Οι λεηλασίες δειλές ακόμα, αλλά έχουν ξεκινήσει. Βλέπεις αυτοκίνητα με σπασμένα τζάμια και μέσα τους, τις θέσεις των στερεοφωνικών και των τηλεοράσεων ξεκοιλιασμένες.
Κάποια, έχουν μεταβληθεί σε πρόχειρα καταλύματα απολυμένων εργατών που απλήρωτοι εδώ και μήνες διώχθηκαν κακήν κακώς χωρίς καν το εισιτήριο της επιστροφής στην Ινδία και το Πακιστάν.
Πλάνητες, ανέστιοι, πένητες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της βάναυσα σκληρής δουλειάς για χρόνια στο ερμαφρόδιτο οικοδόμημα της Ανατολής, στον βωμό της έπαρσης χιλιάδων ατσαλάκωτων με τα χαμόγελα τύπου Colgate.
Τα αυτοκίνητα πάντως δεν ήταν άδεια. Βρήκαν, εκτός από πρόχειρο κατάλυμα, και πολλά ρούχα, τσάντες, φωτογραφικές μηχανές.
Μόνο που πια, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να αγοράσει έστω σε τιμή ευκαιρίας.
Πάντως, τα παρατημένα πολυτελή αυτοκίνητα, αποδείχθηκαν πολύ καλύτερος χώρος διαμονής από τους τρισάθλιους χώρους φιλοξενίας που το Εμιράτο είχε προβλέψει για τους εργάτες.
Ήταν πριν από ένα δυο χρόνια, καθώς είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με την μούρλα που έπαθαν διάφοροι για το Dubai, και, δεν ξέρω πως, αλλά μπήκα στο Google γράφοντας στην Αναζήτηση τη φράση «Dubai Labour» .
Ήθελα να δω ποιοι είναι αυτοί που οικοδομούν το «θαύμα της ανατολής». Είχε τόσο πολύ πήξει το κεφάλι μου από τους ενθουσιασμένους που έβλεπαν στην περιοχή το «μέλλον», που αναρωτήθηκα κάποια στιγμή αν πράγματι, το «θαύμα» αγγίζει αναλογικά όλους.
Παρακολουθούσα για καιρό ανθρώπους που μιλούσαν για τη Νέα Υόρκη της Ανατολής, για το αριστούργημα του μέλλοντος, για τον τόπο που όλα είναι «τέλεια» κλπ.
Είχα αρχίσει να γεμίζω με τεράστιες επιφυλάξεις καθώς έβλεπα στην τηλεόραση τα τερατώδη κτίρια, τις απίστευτες παρεμβάσεις στη φύση με τη δημιουργία τεχνητών νησιών, είχα αρχίσει να νιώθω κάπου μέσα μου. πως δεν μπορεί, όλο αυτό το «πράγμα» κάποια στιγμή θα στομώσει, θα φτάσει σε αδιέξοδο, θα καταρρεύσει γιατί, είναι αν μη τι άλλο βιασμός παρά φύση. Και μάλιστα, κατ’ εξακολούθηση.
Η χυδαιότερη έκφραση θαρρώ του Καπιταλισμού βρήκε την ιδανική της έκφραση στο «θαύμα του Dubai». Και είναι η χυδαιότερη, γιατί από πολλούς αντιμετωπίστηκε ως «νέα πρόταση για την ανάπτυξη του 21ου αιώνα».
Ανεξέλεγκτη μεσαιωνική εκμετάλλευση ανθρώπων, ανεξέλεγκτες παρεμβάσεις στη φύση, αρχιτεκτονικά τερατουργήματα που εισβάλλουν με θράσος στον ουρανό για να επιδείξουν την μηχανική επικυριαρχία, τεχνητά νησιά, τεχνητά ποτάμια, τεχνητές πίστες χιονιού για σκι, τεχνητές παραλίες, και εν τέλει τεχνητοί άνθρωποι που είδαν όλα αυτά σαν πρόταση και μοντέλο για το μέλλον του κόσμου.
Dubai, ο ορισμός του υπερθετικού:
Το πολυτελέστερο ξενοδοχείο του πλανήτη ( Burj Al Arab)
Το ψηλότερο κτίριο του πλανήτη ( Burj Dubai)
Και, κάπου 250.000 εργάτες που δούλευαν στις κατασκευές για λιγότερο από 10 δολάρια την ημέρα.
Ο επισκέπτης βέβαια, ποτέ δεν έρχονταν σε επαφή με τους εργάτες.
Καλά κρυμμένοι, σε φρουρούμενα και περιφραγμένα παραπήγματα που φέρνουν στο νου στρατόπεδα συγκέντρωσης, στοιβαγμένοι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς στοιχειώδεις χώρους υγιεινής και εστίασης, μεταφερόντουσαν στις οικοδομές με ειδικά λεωφορεία και με αυτά επέστρεφαν.
Οποιαδήποτε επαφή με τουρίστες, ήταν απαγορευμένη δια ροπάλου.
Είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική η απέραντη μυστικότητα με την οποία για χρόνια τυλίχθηκε αυτή η πλευρά του οικονομικού «θαύματος». Και είναι ακόμα πιο χαρακτηριστική η ευκολία με την οποία οι δυτικοί επισκέπτες ή και μόνιμα εγκατεστημένοι εκεί ως στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων, έθαβαν στα τρίσβαθα του μυαλού τους μια πραγματικότητα που τους χαλούσε την εικόνα του ιδανικού κόσμου.
Δεκάδες διαφημιστικά φυλλάδια και σποτάκια που προβάλλονταν αποκλειστικά σε χώρες όπως το Πακιστάν καλούσαν τις πανστρατιές των έτσι και αλλιώς εξαθλιωμένων του 3ου κόσμου να έρθουν στη γη της επαγγελίας και να πάρουν γερά μεροκάματα. Χιλιάδες ήταν αυτοί που ανταποκρίθηκαν.
Κάτω από τη μύτη μας, μπροστά στο αλλήθωρο βλέμμα μας, περνούσαν ολάκερα καραβάνια σκλάβων που έφθαναν εκεί και έβλεπαν σε λίγες ώρες τις υποσχέσεις των ατζέντηδων φτηνής εργασίας να γίνονται σκόνη.
Η εικόνα, είναι πια σουρεαλιστική.
Οι βίλες των πραγματικά πλουσίων και διάσημων παραμένουν.
Μόνο που μοιάζουν πια σαν φωτάκια που αναβοσβήνουν σε ένα καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Τεράστια ημιτελή οικοδομήματα παρατημένα, πάμπολλα κλειστά μαγαζιά, άδεια εμπορικά κέντρα και οι μηχανές του τεχνητού χιονιού άνεργες, κινδυνεύουν να σκουριάσουν.
Οι παρατημένες Ferrari στο αεροδρόμιο, τα άδεια καζίνο, αρκετά μεσαία στελέχη που εγκατέλειψαν τις ευρωπαϊκές πατρίδες τους ελπίζοντας σε γρήγορη ανέλιξη και πλουτισμό και που τώρα βρέθηκαν χωρίς δουλειά, είναι τα φαντάσματα, ο αντίλαλος του πιο προκλητικού πάρτι που στήθηκε εδώ και δεκαετίες.
Ένα πάρτι που τέλειωσε όπως του έπρεπε.
Προσθέτοντας όμως ακόμα μεγαλύτερη απόγνωση σε αυτούς που τώρα ψάχνουν να βρουν πως θα επιστρέψουν σε κάποιο Μπανγκλαντές σε κάποιο Πακιστάν…
Και καθώς αυτοί προσπαθούν πρόσκαιρα να βολευτούν σε κάποιο Cayenne, ο Εμίρης του Dubai (που πάντως δεν πρόκειται να γίνει κακομοίρης) ψάχνει να δει πως θα καλύψει την μαύρη τρύπα των 90 περίπου δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Είτε τα καταφέρει πάντως είτε όχι, τα πολυώροφα φαντάσματα των μισοτελειωμένων σύγχρονων πύργων δεν έχουν καμία ελπίδα να ολοκληρωθούν, και κάποια στιγμή είτε θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν είτε θα γίνουν «πάσης φύσεως υλικά προς πώληση».
Δεν θα κρύψω τα αισθήματά μου. Κάθε φορά που βλέπω την αλαζονεία να συντρίβεται, χαίρομαι. Μόνο που πάντα αυτή η χαρά είναι φορτωμένη και φιλτραρισμένη με μια πικρή γεύση. Γιατί, οι αλαζόνες κατά το μάλλον ή το ήττον θα βρουν τρόπο να συνεχίσουν. Ενώ αυτοί που θα έχουν συντριβεί από το οικοδόμημα της αλαζονείας τους χάνονται στο πιο πυκνό σκοτάδι.
Δεν ξέρω, από χτες στο μυαλό τριγυρνά εκείνο το παλιό τραγουδάκι: «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια κομμάτια»
Και το Dubai, έχει πολύ άμμο. Μα πάρα πολύ άμμο.
Και ζούμε σε εποχές ισχυρών ανέμων.
Του Γιώργου Πήττα.
πηγή tvxs
Palestine: It's Time (Never Before Campaign)
Published by Emilie under πολιτική on Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2009Blog Action Day climate change
Published by Emilie under αρχιτεκτονική, περιβάλλον, Internet on Πέμπτη, Οκτωβρίου 15, 2009
Blog Action Day is an annual event held every October 15 that unites the world’s bloggers in posting about the same issue on the same day with the aim of sparking discussion around an issue of global importance.
Blog Action Day 2009 will be one of the largest-ever social change events on the web.
All you have to do is register to blogactionday and put up a post relating to the topic of climate change on October 15th.
ΚΤΙΡΙΑ ΚΑΙ ΡΥΠΑΝΣΗ
Όπως είναι γνωστό τα κτίρια εκτός από από καταναλωτές μεγάλου ποσοστού ενέργειας, είναι και απελπιστικά ρυπογόνα. Αν και συγκριτικά με τις μεγάλες βιομηχνίες που είναι πρώτες στην εκπομπή ρύπων, συγκεκριμένα στην Ελλάδα που δεν έχουμε σχεδόν καθόλου βαριά βιομηχανία (ευτυχώς), τα κτίρια είναι μάλλον πρώτα.
Αν σκεφτούμε βέβαια πως εδώ που ζουμε, 6 μήνες ζέστη (χωρίς θέρμανση αλλά με κλιματιστικό), ότι το είχε προβλέψει ο ανώνυμας έλληνας αρχιτεχνίτης στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με τα κατάλληλα ανοίγματα, ποσανατολισμό, ημιυπαίθριους (όχι τους σημερινούς ανύπαρκτους που γίνονται για να κερδίζουν τετραγωνικά τα δωμάτια) και εμείς οι μοντέρνοι και οι ευρωπαίοι τον φτύσαμε και τον διαγράψαμε, καταλαβαίνουμε την βλακεία και την στενοκεφαλιά μας όταν τα βλέπουμε μπροστά τα μάτια μας μέσα στα ευρωπαικά βιβλία για βιοκλιματικό σχεδιασμό. Μάλλον ο Κωνσταντινίδης, όπως και τόσοι άλλοι διάσημοι και μη, έλληνες και μη αρχιτέκτονες, δεν ήταν τόσο χαζός όταν μελετούσε τις προσφυγικές παράγκες, έβαζε ημιπαιθρίους και έφτιαχνε φυσικά κλιματιστικά.
Οπότε πριν καταφύγουμε σε μια σύγχρονη βιβλιογραφία, μήπως θα έπρεπε να πάμε μια βόλτα σε κάποιο παραδοσιακό οικισμό; Ή να ξεσκονίσουμε τα σχέδια και τα βιβλία της αποτύπωσης και της ιστορίας της αρχιτεκτονικής;
Μπορεί να μην βρούμε τις αρχιτεκτονιές, τις σύγχρονες ντιζαινιές και τις γκλαμουράτες κατοικίες που αξίζουν χιλιάδες ευρώ για να κατασκευαστούν και να λειτουργήσουν, αποβάλοντες απίστευτες ποσότητες ρύπων για να θερμανθούν ή να ψυχθούν αντιστοίχως, αλλά σίγουρα θα βρούμε έξυπνους χειρισμούς για τον φυσικό αερισμό, κλιματισμό και εξυπνότερο σχεδιασμό.
Δημήτρης & Σουζάνα Αντωνακάκη / Σπίτι διακοπών
στον Οξύλιθο, Ι (Εύβοια, 1973)
(φωτ. από τη μονογραφία "ATELIER 66/The Architecture of Dimitris and
Suzana Antonakakis/Edited by Kenneth Frampton/Rizzoli, NY)
http://osgouros.blogspot.com/
Πάνορμο Ρεθύμνου, "Καλύβα" παραγωγού
(φωτ. Odyss,2005)
http://osgouros.blogspot.com/
Κάποια εντυπωσιακά στατιστικά στοιχεία
Τα ευρωπαικά κτίρια στο συνολό τους:
Καταναλώνουν το 40% της συνολικής ενέργειας
Ευθύνονται για το 35% των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου
50% των εκπομπών SO2, 35% των εκπομπών CO2
25% των εκπομπών NOx και 10% των εκπεμπόμενων σωματιδίων
Καταναλώνουν το 35% των πρώτων υλών
Ευθύνονται για το 10-35% των δομικών αποβλήτων
Διαθέτουν Η/Μ εγκαταστάσεις χαμηλής απόδοσης
Τελική Κατανάλωση Ενέργειας (2004)
471.7 106 ΤΙΠ σε κτίρια (41.3% του συνόλου)
Από τα οποία 299.7 106 ΤΙΠ σε κατοικίες (26.3%) &
131.3 106 ΤΙΠ σε κτίρια τριτογενή τομέα (11.5%)
Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση απαιτούνται :
Σωστός σχεδιασμός (βιοκλιματικός σχεδιασμός)
Νέες πρακτικές κατασκευής, υλικά, έλεγχος κατασκευής κ.α.
Εγκατάσταση Η/Μ εγκαταστάσεων υψηλής απόδοσης και ΑΠΕ
Εφαρμογή Νομοθετικού Πλαισίου (εφαρμογή Ε.Ο. 91/2002, 32/2006)
Δημιουργία μηχανισμών ελέγχου
Blog Action Day 2009 will be one of the largest-ever social change events on the web.
All you have to do is register to blogactionday and put up a post relating to the topic of climate change on October 15th.
ΚΤΙΡΙΑ ΚΑΙ ΡΥΠΑΝΣΗ
Όπως είναι γνωστό τα κτίρια εκτός από από καταναλωτές μεγάλου ποσοστού ενέργειας, είναι και απελπιστικά ρυπογόνα. Αν και συγκριτικά με τις μεγάλες βιομηχνίες που είναι πρώτες στην εκπομπή ρύπων, συγκεκριμένα στην Ελλάδα που δεν έχουμε σχεδόν καθόλου βαριά βιομηχανία (ευτυχώς), τα κτίρια είναι μάλλον πρώτα.
Αν σκεφτούμε βέβαια πως εδώ που ζουμε, 6 μήνες ζέστη (χωρίς θέρμανση αλλά με κλιματιστικό), ότι το είχε προβλέψει ο ανώνυμας έλληνας αρχιτεχνίτης στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με τα κατάλληλα ανοίγματα, ποσανατολισμό, ημιυπαίθριους (όχι τους σημερινούς ανύπαρκτους που γίνονται για να κερδίζουν τετραγωνικά τα δωμάτια) και εμείς οι μοντέρνοι και οι ευρωπαίοι τον φτύσαμε και τον διαγράψαμε, καταλαβαίνουμε την βλακεία και την στενοκεφαλιά μας όταν τα βλέπουμε μπροστά τα μάτια μας μέσα στα ευρωπαικά βιβλία για βιοκλιματικό σχεδιασμό. Μάλλον ο Κωνσταντινίδης, όπως και τόσοι άλλοι διάσημοι και μη, έλληνες και μη αρχιτέκτονες, δεν ήταν τόσο χαζός όταν μελετούσε τις προσφυγικές παράγκες, έβαζε ημιπαιθρίους και έφτιαχνε φυσικά κλιματιστικά.
Οπότε πριν καταφύγουμε σε μια σύγχρονη βιβλιογραφία, μήπως θα έπρεπε να πάμε μια βόλτα σε κάποιο παραδοσιακό οικισμό; Ή να ξεσκονίσουμε τα σχέδια και τα βιβλία της αποτύπωσης και της ιστορίας της αρχιτεκτονικής;
Μπορεί να μην βρούμε τις αρχιτεκτονιές, τις σύγχρονες ντιζαινιές και τις γκλαμουράτες κατοικίες που αξίζουν χιλιάδες ευρώ για να κατασκευαστούν και να λειτουργήσουν, αποβάλοντες απίστευτες ποσότητες ρύπων για να θερμανθούν ή να ψυχθούν αντιστοίχως, αλλά σίγουρα θα βρούμε έξυπνους χειρισμούς για τον φυσικό αερισμό, κλιματισμό και εξυπνότερο σχεδιασμό.
Δημήτρης & Σουζάνα Αντωνακάκη / Σπίτι διακοπών
στον Οξύλιθο, Ι (Εύβοια, 1973)
(φωτ. από τη μονογραφία "ATELIER 66/The Architecture of Dimitris and
Suzana Antonakakis/Edited by Kenneth Frampton/Rizzoli, NY)
http://osgouros.blogspot.com/
Πάνορμο Ρεθύμνου, "Καλύβα" παραγωγού
(φωτ. Odyss,2005)
http://osgouros.blogspot.com/
Κάποια εντυπωσιακά στατιστικά στοιχεία
Τα ευρωπαικά κτίρια στο συνολό τους:
Καταναλώνουν το 40% της συνολικής ενέργειας
Ευθύνονται για το 35% των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου
50% των εκπομπών SO2, 35% των εκπομπών CO2
25% των εκπομπών NOx και 10% των εκπεμπόμενων σωματιδίων
Καταναλώνουν το 35% των πρώτων υλών
Ευθύνονται για το 10-35% των δομικών αποβλήτων
Διαθέτουν Η/Μ εγκαταστάσεις χαμηλής απόδοσης
Τελική Κατανάλωση Ενέργειας (2004)
471.7 106 ΤΙΠ σε κτίρια (41.3% του συνόλου)
Από τα οποία 299.7 106 ΤΙΠ σε κατοικίες (26.3%) &
131.3 106 ΤΙΠ σε κτίρια τριτογενή τομέα (11.5%)
Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση απαιτούνται :
Σωστός σχεδιασμός (βιοκλιματικός σχεδιασμός)
Νέες πρακτικές κατασκευής, υλικά, έλεγχος κατασκευής κ.α.
Εγκατάσταση Η/Μ εγκαταστάσεων υψηλής απόδοσης και ΑΠΕ
Εφαρμογή Νομοθετικού Πλαισίου (εφαρμογή Ε.Ο. 91/2002, 32/2006)
Δημιουργία μηχανισμών ελέγχου
Είναι η μπύρα το νέο viagra;
Published by Emilie under σεξ on Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2009
Ο Jürgen Hopf, ιδιοκτήτης της οικογενειακής ζυθοποιίας στο χωριό Schönbrunn της Βαβαρίας υποστηρίζει ότι έχει ανακαλύψει την συνταγή για μία μπύρα που ενισχύει τις επιδόσεις των Γερμανών στο κρεβάτι.Όλα ξεκίνησαν εντελώς τυχαία: μία νύχτα πριν από επτά περίπου χρόνια, ο Hopf ειδοποιήθηκε ότι το σύστημα διαδικασίας ζύμωσης στην οικογενειακή ζυθοποιία είχε κάποια βλάβη. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε στο χώρο παραγωγής για να επισκευάσει τη μηχανή ζύμωσης φορώντας μόνο το μποξεράκι του και τις παντόφλες του (στο χωριό του δεν κυκλοφορεί ψυχή τις νύχτες).
Φτάνοντας στη ζυθοποιία συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να φτιάξει τη βλάβη, και αποφάσισε να αρχίσει να ανακατεύει τον ζύθο με το χέρι του. Όπως ισχυρίζεται, η 'χειροποίητη' μπύρα που παράχθηκε από εκείνο το ζύθο που ανακάτεψε ο ίδιος, ημίγυμνος, στη μέση της νύχτας, απέκτησε φανατικούς οπαδούς όταν διατέθηκε στο εμπόριο δύο μήνες μετά το συμβάν. Οι κάτοικοι του Schönbrunn που γεύτηκαν την μπύρα δήλωσαν ότι ένιωσαν θεαματική αύξηση της ερωτικής τους επιθυμίας.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Hopf στο περιοδικό Spiegel "Όλοι μου έλεγαν ότι δεν έχουν παρακολουθήσει τηλεόραση εδώ και εβδομάδες, καθώς τα βράδια πηγαίνουν χωρίς χρονοτριβή στην κρεβατοκάμαρα".
Ενθαρρυμένος από τον ενθουσιασμό των συγχωριανών του, αλλά και της δικής του γυναίκας, με τα αποτελέσματα που είχε η μπύρα στην ερωτική τους ζωή ο Hopf αποφάσισε να παράγει ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες του μαγικού αυτού ποτού χρησιμοποιώντας πάντα την ίδια διαδικασία για τη ζύμωση: ανακατεύει το ζύθο με το χέρι του, τη νύχτα, ημίγυμνος.
Ο ζύθος αυτός φυλάσσεται πλέον σε ένα ειδικό κελάρι με την ονομασία "Erotic Beer Cellar" (Κελάρι Ερωτικής Μπύρας), χωριστά δηλαδή από τα άλλα 13 είδη μπύρας που παράγονται στην ίδια ζυθοποιία. Ένα ειδικό λαμπάκι με φως νέον ανάβει πάνω από το ζύθο, ενώ παράλληλα ακούγεται η σύνθεση του Richard Strauss "Τάδε Έφη Ζαρατούστρα".
Η επιτυχία της 'Ερωτικής Μπύρας' είναι τόσο μεγάλη που η φήμη της έχει ξεπεράσει τα όρια της Γερμανίας αποκτώντας φανατικούς οπαδούς και σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία. Επιπλέον, η οικογενειακή ζυθοποιία του Hopf διαθέτει στην αγορά μπλουζάκια, τυρμπουσόν και σουβέρ με την στάμπα της 'Ερωτικής Μπύρας' : την φωτογραφίας μίας ημίγυμνης γυναίκας.
πηγή η πόλη στον κόσμο
πάει παέι πάει πάει και άλλη δεξιά να μην μας βρει πια
Published by Emilie under πολιτική on Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2009
Νίκος Σκαλκώτας, τον θυμάται κανεις???
Published by Emilie under μουσική on Τρίτη, Σεπτεμβρίου 22, 2009
Επείδη όταν μιλάμε για μουσικούς, όπως και για ζωγράφους και για καλλιτέχνες γενικότερα, νομίζω πως είναι καλό να γνωρίσουμε πρώτα την τέχνη τους και μετά να σχολιάσουμε εμείς οι απλοί αποδέκτες της ιδιοφυΐας τους, παραθέτω στην συνέχεια κάποια από τα δικά μου αγαπημένα κομμάτια του Σκαλκώτα.
Κατά την γνώμη μου ο Σκαλκώτας όπως και ο αρχιτέκτονας Κωνσταντινίδης (και πολύ άλλοι που δεν τους παραθέτω εδώ), καταπιάνονται με την ελληνικότητα, στην πραγματική της όμως έννοια και διάσταση και όχι με τις ηλίθιες αναχρονιστικές και απίστευτα κιτσάτες αντιγραφές και παρωδίες του αρχαίου ή και του βυζαντινού πολιτισμού. Και αυτήν την τοπιότητα και ελληνικότητα προσπαθούν να αποδώσουν με μια παγκόσμια και σύγχρονη (μουσική, σρχιτεκτονική, κ.ο.κ.) γλώσσα και το καταφέρνουν με απίστευτα μοναδικά αποτέλεσματα.
Βρίσκουν τα πραγματικά και διαχρονικά στοιχεία αυτής της καημένης της ελληνικής κουλτούρας, που αντί να γιορτάζει την πολυπολιτισμικότητα, την πολυμορφία, και την πολυφωνία της, στρέφεται εναντίον της ίδιας της φύσης.
Έτσι αποδεικνύουν ότι ελληνικό δεν είναι αυτός ο καταραμένος κίονας με τα παπαράκια στην κορυφή, ούτε και το σκυλαδικομπούζουκο που και καλά είναι η κυρίαρχη λαική διακέδαση (που άμα δεις τις τιμές καταλαβαίνεις πως μόνο λαική δεν είναι αυτή η διασκέδαση).
Και συνεχίζω , πάντα εκφράζοντας την αποψή μου, λέγοντας πως ότι είναι πραγματικά ελληνικό είναι και πραγματικά λαικό, αυτό είναι και η πεμπτουσία της τέχνης αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι το σέβονται, το μελετούν, το κάνουν κέντρο της εκφρασής τους και το εξυψώνουν σε παγκόσμια αναγνωρίσιμο και καταξιωμένο.
Εξήντα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το θάνατο του σπουδαιότερου, κατά πολλούς, Έλληνα συνθέτη κλασικής μουσικής, του Νίκου Σκαλκώτα, όμως όλα όσα τον «σκότωσαν» τότε, συνεχίζουν να «σκοτώνουν» ακόμα και σήμερα την Ελληνική μουσική.
Του Πάρι Κωνσταντινίδη
Πέρασαν ήδη 60 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα (19 Σεπτεμβρίου 1949), του σπουδαιότερου, ίσως, συνθέτη –της λεγόμενης «κλασικής» μουσικής- που γέννησε ποτέ ο τόπος μας, μα μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτή η αξία του στη χώρα μας. Όσο ζούσε, ελάχιστοι τον είχαν εκτιμήσει –όπως ο αείμνηστος μουσικοκριτικός της Καθημερινής Μίνως Δούνιας- τόσο ελάχιστοι, όσο και η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Ο Νίκος Σκαλώτας γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1904. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1920 παίρνοντας χρυσό μετάλλιο και υποτροφία. Πηγαίνει στο Βερολίνο για να περαιτέρω σπουδές. Εκεί τον κερδίζει η σύνθεση, όπου μαθητεύει–μεταξύ άλλων- δίπλα στους Αρνολντ Σένμπεργκ και Κουρτ Βάιλ. Το αδιέξοδο μιας ερωτικής σχέσης, οικονομικά προβλήματα και η άνοδος του ναζισμού το 1933 τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει τη Γερμανία. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα, παρά τη δεξιοτεχνία του, παίζει βιολί στο τελευταίο αναλόγιο της Κρατικής Ορχήστρας. Απομονωμένος από τον καλλιτεχνικό περίγυρο συνεχίζει να συνθέτει παρότι το έργο του παρέμενε ανερμήνευτο, είτε επειδή ήταν δυσνόητο για τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής ζωής, είτε επειδή είναι εξαιρετικά απαιτητικό ακόμα και για σημερινές ορχήστρες. Οι κακουχίες και η πενία δεν άργησαν να οδηγήσουν στο τέλος.
Μία ημέρα, όπως περιγράφει ο πιανίστας και μαέστρος Γιώργος Χατζηνίκος, είχε πάει στο Δημοτικό Νοσοκομείο του Δήμου Αθηναίων (εκεί που βρίσκεται σήμερα το πνευματικό κέντρο) για να εξεταστεί, καθώς έπασχε από κήλη. Περίμενε στην ουρά ώσπου το ιατρείο έκλεισε στις μία, οπότε έφυγε για να επιστρέψει την επομένη. Δεν εκμεταλεύτηκε ούτε την γνωριμία με τον γιατρό (από τον καιρό του Βερολίνου) για να περάσει μπροστά στην ουρά, ούτε είχε την οικονομική δυνατότητα να πάει αλλού, καθώς είχε ήδη κλείσει θέση σε κλινική για την ετοιμόγεννη γυναίκα του. Το βράδυ τον έπιασαν οι πόνοι και τύλιξε το στόμα του με πετσέτες για να μην τον ακούσει η γυναίκα του, ταραχτεί και θέσει σε κίνδυνο το αγέννητο παιδί τους. Το πρωί είχε πεθάνει. Την επομένη γεννήθηκε ο γιος του, ο οποίος έγινε αργότερα πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι. Ο Σκαλκώτας, εκτός από το ήθος του, μάς κληροδότησε τουλάχιστον 110 έργα.
Σήμερα το έργο του χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης σε όλη την Ευρώπη. Η φινλανδική δισκογραφική εταιρία BIS έχει ήδη κυκλοφορήσει 16 CD με έργα του, ενώ αποτελεί αντικείμενο διδακτορικών διατριβών, όπως για παράδειγμα αυτής του John Thornley στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο συνθέτης και μουσικολόγος Γιώργος Ζερβός επισημαίνει ότι ο Σκαλκώτας ξεπέρασε τη δεύτερη σχολή της Βιέννης καινοτομώντας με την ταυτόχρονη χρήση πολλών δωδεκαφθογγικών σειρών, τις οποίες μάλιστα κατάφερε να εντάξει στις μεγάλες κλασικές φόρμες. Παρατηρεί, επίσης, ότι η πολλαπλότητα των μέσων έκφρασης του Σκαλκώτα –έγραφε ταυτόχρονα σε διαφορετικά μουσικά ιδιώματα- και η ενότητα του ύφους του έργου του αποτελούν στοιχεία μοναδικά στη μουσική του 20ου αιώνα.
Στην Ελλάδα, όμως, αποτελεί διαχρονικό σημείο αναφοράς για τον επιπλέον λόγο ότι στην τραγική του μοίρα, συμπυκνώνονται στο μέγιστο βαθμό τα πάθη της μουσικής μας -κι όχι μόνο- ζωής. Ο συνθέτης Χάρης Βρόντος ασκεί εντονότατη κριτική σε όσους θεωρεί υπεύθυνους για τον παραγκωνισμό του Σκαλκώτα και του έργου του, τόσο όσο αυτός βρίσκονταν εν ζωή, όσο και μετέπειτα. Σύμφωνα με τον Βρόντο, την ευθύνη φέρουν η ανευθυνότητα των επίσημων πολιτιστικών φορέων και οι «κλίκες» των τότε κρατούντων στη μουσική ζωή του τόπου.
Ωστόσο οι συνθήκες που ευθύνονταν για την κακουχία του Σκαλκώτα είναι διαχρονικές. Έντεκα χρόνια μετά το θάνατο του, στις 6 Νοεμβρίου του 1960, έγραφε ο μουσικοκριτικός της Αυγής, Βασίλης Παπαδημητρίου: Θα εξακολουθήσουμε να στέλνουμε στο εξωτερικό τους νέους με κρατική υποτροφία και ύστερα θα θέτουμε φραγμό στο δρόμο τους; […] Ας θυμηθούμε τις περιπέτειες του άμοιρου Νίκου Σκαλκώτα… Ας μην ξεχνάμε ότι το 1960 είχε χαρακτηριστεί ως έτος (περίπου) μηδέν για την ελληνική μουσική. Είναι η χρονιά του περίφημου Μανιφέστου που υπέγραψαν οι Μίκης Θεοδωράκης, Αργύρης Κουνάδης, Γιάννης Ξενάκης, Γιάννης Α. Παπαϊωάννου, Δημήτρης Χωραφάς και Φοίβος Ανωγειανάκης στο οποίο αναφέρονται τα ίδια σχεδόν προβλήματα που «σκότωσαν» τον Νίκο Σκαλκώτα, τα ίδια σχεδόν προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και σήμερα. Ποια είναι η κατάσταση της μουσικής παιδείας στα σχολεία; Γιατί οι μουσικοί των ορχηστρών μας μένουν για μήνες ολόκληρους απλήρωτοι; Έχουμε άραγε κρατικά Ωδεία, εκτός από το ένα της Θεσσαλονίκης; Έχουμε Μουσική Ακαδημία, εκτός από την προεκλογική υπόσχεση του 2007, την οποία –όπως εν τέλει «στα χαρτιά» διαμορφώθηκε- όχι μόνο οι επαγγελματίες του χώρου, αλλά ακόμα κι ο ίδιος ο Θόδωρος Αντωνίου, ο υπεύθυνος της ομάδας εργασίας για τη δημιουργία της, την απαρνήθηκε;
Σήμερα, 60 χρόνια μετά τον θάνατο του, ελάχιστα έχει τιμηθεί ο Νίκος Σκαλκώτας από την πολιτεία, η οποία σχεδόν τίποτα δεν έχει κάνει για τη διάδοση του έργου του, καθώς για τη διάδοση του έργου των Ελλήνων συνθετών γενικότερα. Μήπως, όμως, ακόμα και αυτές οι «τιμές», θα ήταν σήμερα περιττές; Ο δάσκαλος του Σκαλκώτα και επινοητής του δωδεκαφθογγισμού, ο Σένμπεργκ είχε αναφέρει σε ένα γράμμα, με αφορμή μία εκδήλωση προς τιμήν του Μπετόβεν:
Μία γιορτή για τον Μπετόβεν δεν θα έπρεπε να χρησιμεύει στη δόξα εκείνων που την οργανώνουν, αλλά μονάχα στη δόξα εκείνου ο οποίος τιμάται. Γι αυτόν το λόγο πρέπει να γίνει κάτι τιμητικό κι όχι να εκτελούνται [απλώς]τα έργα του όπως συνήθως, χωρίς να κοπιάζουμε περισσότερο από ότι συνήθως...
Πώς θα μπορούσε, άραγε, να τιμηθεί σήμερα ο Σκαλκώτας; Δεν θα ήταν αρκετό ή τουλάχιστον ελάχιστο προαπαιτούμενο να εκλείψουν οι αιτίες που «σκότωσαν» την ανάδειξη, την κατανόηση και την πρόσληψη του έργου του; Έχουμε μία Μουσική Ακαδημία που θα εκπαίδευε -στον τόπο μας- μουσικούς ικανούς να παίξουν το έργο του; Πόσα από τα αιτήματα του περίφημου μανιφέστου του 1960 έχουν πραγματοποιηθεί σήμερα; Πόσοι Έλληνες έχουν την ανάλογη παιδεία, ώστε να τον εκτιμήσουν και να τον απολαύσουν; Έχουμε άραγε τόσο σπουδαία και απαιτητική μουσική –και καλλιτεχνική- παιδεία, ώστε να καλλιεργούμε τέτοιους ερασιτέχνες, οι οποίοι να χαίρονται τη μουσική που παίζουν οι ίδιοι και να απολαμβάνουν, ως ενεργητικοί και συνειδητοποιημένοι ακροατές, τη μουσική που δημιουργούν οι επαγγελματίες ή οι πιο ταλαντούχοι εκ των ερασιτεχνών;
Στην εποχή του ο Νίκος Σκαλκώτας παραγκωνίστηκε από τους ομότεχνούς του. Σήμερα χαίρει απεριόριστης εκτίμησης ανάμεσά τους. Αν όμως όσον αφορά την κατανόηση και εκτίμηση του έργου του έχουμε φτάσει πλέον στο έτος ένα, μήπως όσον αφορά τη γενικότερη μουσική παιδεία βρισκόμαστε ακόμα στο έτος (περίπου) μηδέν;
πηγή tvxs
Κατά την γνώμη μου ο Σκαλκώτας όπως και ο αρχιτέκτονας Κωνσταντινίδης (και πολύ άλλοι που δεν τους παραθέτω εδώ), καταπιάνονται με την ελληνικότητα, στην πραγματική της όμως έννοια και διάσταση και όχι με τις ηλίθιες αναχρονιστικές και απίστευτα κιτσάτες αντιγραφές και παρωδίες του αρχαίου ή και του βυζαντινού πολιτισμού. Και αυτήν την τοπιότητα και ελληνικότητα προσπαθούν να αποδώσουν με μια παγκόσμια και σύγχρονη (μουσική, σρχιτεκτονική, κ.ο.κ.) γλώσσα και το καταφέρνουν με απίστευτα μοναδικά αποτέλεσματα.
Βρίσκουν τα πραγματικά και διαχρονικά στοιχεία αυτής της καημένης της ελληνικής κουλτούρας, που αντί να γιορτάζει την πολυπολιτισμικότητα, την πολυμορφία, και την πολυφωνία της, στρέφεται εναντίον της ίδιας της φύσης.
Έτσι αποδεικνύουν ότι ελληνικό δεν είναι αυτός ο καταραμένος κίονας με τα παπαράκια στην κορυφή, ούτε και το σκυλαδικομπούζουκο που και καλά είναι η κυρίαρχη λαική διακέδαση (που άμα δεις τις τιμές καταλαβαίνεις πως μόνο λαική δεν είναι αυτή η διασκέδαση).
Και συνεχίζω , πάντα εκφράζοντας την αποψή μου, λέγοντας πως ότι είναι πραγματικά ελληνικό είναι και πραγματικά λαικό, αυτό είναι και η πεμπτουσία της τέχνης αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι το σέβονται, το μελετούν, το κάνουν κέντρο της εκφρασής τους και το εξυψώνουν σε παγκόσμια αναγνωρίσιμο και καταξιωμένο.
Εξήντα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το θάνατο του σπουδαιότερου, κατά πολλούς, Έλληνα συνθέτη κλασικής μουσικής, του Νίκου Σκαλκώτα, όμως όλα όσα τον «σκότωσαν» τότε, συνεχίζουν να «σκοτώνουν» ακόμα και σήμερα την Ελληνική μουσική.
Του Πάρι Κωνσταντινίδη
Πέρασαν ήδη 60 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα (19 Σεπτεμβρίου 1949), του σπουδαιότερου, ίσως, συνθέτη –της λεγόμενης «κλασικής» μουσικής- που γέννησε ποτέ ο τόπος μας, μα μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτή η αξία του στη χώρα μας. Όσο ζούσε, ελάχιστοι τον είχαν εκτιμήσει –όπως ο αείμνηστος μουσικοκριτικός της Καθημερινής Μίνως Δούνιας- τόσο ελάχιστοι, όσο και η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Ο Νίκος Σκαλώτας γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1904. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1920 παίρνοντας χρυσό μετάλλιο και υποτροφία. Πηγαίνει στο Βερολίνο για να περαιτέρω σπουδές. Εκεί τον κερδίζει η σύνθεση, όπου μαθητεύει–μεταξύ άλλων- δίπλα στους Αρνολντ Σένμπεργκ και Κουρτ Βάιλ. Το αδιέξοδο μιας ερωτικής σχέσης, οικονομικά προβλήματα και η άνοδος του ναζισμού το 1933 τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει τη Γερμανία. Όταν επιστρέφει στην Αθήνα, παρά τη δεξιοτεχνία του, παίζει βιολί στο τελευταίο αναλόγιο της Κρατικής Ορχήστρας. Απομονωμένος από τον καλλιτεχνικό περίγυρο συνεχίζει να συνθέτει παρότι το έργο του παρέμενε ανερμήνευτο, είτε επειδή ήταν δυσνόητο για τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής ζωής, είτε επειδή είναι εξαιρετικά απαιτητικό ακόμα και για σημερινές ορχήστρες. Οι κακουχίες και η πενία δεν άργησαν να οδηγήσουν στο τέλος.
Μία ημέρα, όπως περιγράφει ο πιανίστας και μαέστρος Γιώργος Χατζηνίκος, είχε πάει στο Δημοτικό Νοσοκομείο του Δήμου Αθηναίων (εκεί που βρίσκεται σήμερα το πνευματικό κέντρο) για να εξεταστεί, καθώς έπασχε από κήλη. Περίμενε στην ουρά ώσπου το ιατρείο έκλεισε στις μία, οπότε έφυγε για να επιστρέψει την επομένη. Δεν εκμεταλεύτηκε ούτε την γνωριμία με τον γιατρό (από τον καιρό του Βερολίνου) για να περάσει μπροστά στην ουρά, ούτε είχε την οικονομική δυνατότητα να πάει αλλού, καθώς είχε ήδη κλείσει θέση σε κλινική για την ετοιμόγεννη γυναίκα του. Το βράδυ τον έπιασαν οι πόνοι και τύλιξε το στόμα του με πετσέτες για να μην τον ακούσει η γυναίκα του, ταραχτεί και θέσει σε κίνδυνο το αγέννητο παιδί τους. Το πρωί είχε πεθάνει. Την επομένη γεννήθηκε ο γιος του, ο οποίος έγινε αργότερα πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι. Ο Σκαλκώτας, εκτός από το ήθος του, μάς κληροδότησε τουλάχιστον 110 έργα.
Σήμερα το έργο του χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης σε όλη την Ευρώπη. Η φινλανδική δισκογραφική εταιρία BIS έχει ήδη κυκλοφορήσει 16 CD με έργα του, ενώ αποτελεί αντικείμενο διδακτορικών διατριβών, όπως για παράδειγμα αυτής του John Thornley στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο συνθέτης και μουσικολόγος Γιώργος Ζερβός επισημαίνει ότι ο Σκαλκώτας ξεπέρασε τη δεύτερη σχολή της Βιέννης καινοτομώντας με την ταυτόχρονη χρήση πολλών δωδεκαφθογγικών σειρών, τις οποίες μάλιστα κατάφερε να εντάξει στις μεγάλες κλασικές φόρμες. Παρατηρεί, επίσης, ότι η πολλαπλότητα των μέσων έκφρασης του Σκαλκώτα –έγραφε ταυτόχρονα σε διαφορετικά μουσικά ιδιώματα- και η ενότητα του ύφους του έργου του αποτελούν στοιχεία μοναδικά στη μουσική του 20ου αιώνα.
Στην Ελλάδα, όμως, αποτελεί διαχρονικό σημείο αναφοράς για τον επιπλέον λόγο ότι στην τραγική του μοίρα, συμπυκνώνονται στο μέγιστο βαθμό τα πάθη της μουσικής μας -κι όχι μόνο- ζωής. Ο συνθέτης Χάρης Βρόντος ασκεί εντονότατη κριτική σε όσους θεωρεί υπεύθυνους για τον παραγκωνισμό του Σκαλκώτα και του έργου του, τόσο όσο αυτός βρίσκονταν εν ζωή, όσο και μετέπειτα. Σύμφωνα με τον Βρόντο, την ευθύνη φέρουν η ανευθυνότητα των επίσημων πολιτιστικών φορέων και οι «κλίκες» των τότε κρατούντων στη μουσική ζωή του τόπου.
Ωστόσο οι συνθήκες που ευθύνονταν για την κακουχία του Σκαλκώτα είναι διαχρονικές. Έντεκα χρόνια μετά το θάνατο του, στις 6 Νοεμβρίου του 1960, έγραφε ο μουσικοκριτικός της Αυγής, Βασίλης Παπαδημητρίου: Θα εξακολουθήσουμε να στέλνουμε στο εξωτερικό τους νέους με κρατική υποτροφία και ύστερα θα θέτουμε φραγμό στο δρόμο τους; […] Ας θυμηθούμε τις περιπέτειες του άμοιρου Νίκου Σκαλκώτα… Ας μην ξεχνάμε ότι το 1960 είχε χαρακτηριστεί ως έτος (περίπου) μηδέν για την ελληνική μουσική. Είναι η χρονιά του περίφημου Μανιφέστου που υπέγραψαν οι Μίκης Θεοδωράκης, Αργύρης Κουνάδης, Γιάννης Ξενάκης, Γιάννης Α. Παπαϊωάννου, Δημήτρης Χωραφάς και Φοίβος Ανωγειανάκης στο οποίο αναφέρονται τα ίδια σχεδόν προβλήματα που «σκότωσαν» τον Νίκο Σκαλκώτα, τα ίδια σχεδόν προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και σήμερα. Ποια είναι η κατάσταση της μουσικής παιδείας στα σχολεία; Γιατί οι μουσικοί των ορχηστρών μας μένουν για μήνες ολόκληρους απλήρωτοι; Έχουμε άραγε κρατικά Ωδεία, εκτός από το ένα της Θεσσαλονίκης; Έχουμε Μουσική Ακαδημία, εκτός από την προεκλογική υπόσχεση του 2007, την οποία –όπως εν τέλει «στα χαρτιά» διαμορφώθηκε- όχι μόνο οι επαγγελματίες του χώρου, αλλά ακόμα κι ο ίδιος ο Θόδωρος Αντωνίου, ο υπεύθυνος της ομάδας εργασίας για τη δημιουργία της, την απαρνήθηκε;
Σήμερα, 60 χρόνια μετά τον θάνατο του, ελάχιστα έχει τιμηθεί ο Νίκος Σκαλκώτας από την πολιτεία, η οποία σχεδόν τίποτα δεν έχει κάνει για τη διάδοση του έργου του, καθώς για τη διάδοση του έργου των Ελλήνων συνθετών γενικότερα. Μήπως, όμως, ακόμα και αυτές οι «τιμές», θα ήταν σήμερα περιττές; Ο δάσκαλος του Σκαλκώτα και επινοητής του δωδεκαφθογγισμού, ο Σένμπεργκ είχε αναφέρει σε ένα γράμμα, με αφορμή μία εκδήλωση προς τιμήν του Μπετόβεν:
Μία γιορτή για τον Μπετόβεν δεν θα έπρεπε να χρησιμεύει στη δόξα εκείνων που την οργανώνουν, αλλά μονάχα στη δόξα εκείνου ο οποίος τιμάται. Γι αυτόν το λόγο πρέπει να γίνει κάτι τιμητικό κι όχι να εκτελούνται [απλώς]τα έργα του όπως συνήθως, χωρίς να κοπιάζουμε περισσότερο από ότι συνήθως...
Πώς θα μπορούσε, άραγε, να τιμηθεί σήμερα ο Σκαλκώτας; Δεν θα ήταν αρκετό ή τουλάχιστον ελάχιστο προαπαιτούμενο να εκλείψουν οι αιτίες που «σκότωσαν» την ανάδειξη, την κατανόηση και την πρόσληψη του έργου του; Έχουμε μία Μουσική Ακαδημία που θα εκπαίδευε -στον τόπο μας- μουσικούς ικανούς να παίξουν το έργο του; Πόσα από τα αιτήματα του περίφημου μανιφέστου του 1960 έχουν πραγματοποιηθεί σήμερα; Πόσοι Έλληνες έχουν την ανάλογη παιδεία, ώστε να τον εκτιμήσουν και να τον απολαύσουν; Έχουμε άραγε τόσο σπουδαία και απαιτητική μουσική –και καλλιτεχνική- παιδεία, ώστε να καλλιεργούμε τέτοιους ερασιτέχνες, οι οποίοι να χαίρονται τη μουσική που παίζουν οι ίδιοι και να απολαμβάνουν, ως ενεργητικοί και συνειδητοποιημένοι ακροατές, τη μουσική που δημιουργούν οι επαγγελματίες ή οι πιο ταλαντούχοι εκ των ερασιτεχνών;
Στην εποχή του ο Νίκος Σκαλκώτας παραγκωνίστηκε από τους ομότεχνούς του. Σήμερα χαίρει απεριόριστης εκτίμησης ανάμεσά τους. Αν όμως όσον αφορά την κατανόηση και εκτίμηση του έργου του έχουμε φτάσει πλέον στο έτος ένα, μήπως όσον αφορά τη γενικότερη μουσική παιδεία βρισκόμαστε ακόμα στο έτος (περίπου) μηδέν;
πηγή tvxs
Το νέο βίντεοκλιπ των rammstein για το τραγούδι pussy
Published by Emilie under μουσική on Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 21, 2009
Το βίντεοκλιπ που δεν βρίσκεται στο youtube.
Λόγω περιεχομένου μάλλον, αρκετά sexy και τολμηρό, εμένα μ' άρεσε πάντως.
Λόγω περιεχομένου μάλλον, αρκετά sexy και τολμηρό, εμένα μ' άρεσε πάντως.
